Η Αγγλία δεν κατάφερε να πάρει θετικό αποτέλεσμα κόντρα στην Ιταλία και βρίσκεται από νωρίς με την πλάτη στον τοίχο. Η ομάδα του Hodgson ,σε ένα αρκετά ισορροπημένο παιχνίδι, γνώρισε την ήττα με 2-1 προδομένη από τις αμυντικές της αδυναμίες, στο επιθετικό κομμάτι μπορείς να την πεις και ελκυστική, και τώρα χρειάζεται νίκη και μόνο νίκη κόντρα στην Ουρουγουάη αν θέλει να ελπίζει σε πρόκριση. Για να δούμε όμως τι έγινε στο χθεσινό παιχνίδι.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Με 4-2-3-1 παρέταξε ο Hodgson την Αγγλία έχοντας το Sturridge στην κορυφή, το Sterling σε ελεύθερο ρόλο πίσω του και τους Rooney και Welbeck στο αριστερό και στο δεξί άκρο αντίστοιχα. Στο κέντρο υπήρχε ο Gerrard και ο Henderson με τον νεαρό να έχει το ρόλο της επίβλεψης του Pirlo. Στo κέντρο της άμυνας υπήρχαν οι Cahill και Jagielka και ο Johnson με τον Baines στα άκρα. Στο τέρμα φυσικά ήταν ο Joe Hart. O Prandelli απ' την άλλη είχε φορτώσει το κέντρο του με Pirlo, De Rossi, Verratti και Marchisio στερώντας ουσιαστικά απ' την Αγγλία τη δημιουργία παιχνιδιού απ' τον άξονα με τον Steven Gerrard. O τρόπος που οι μέσοι των Ιταλών έπεφταν πάνω στον captain των "λιονταριών" ήταν υποδειγματικός. Ο Gerrard κουράστηκε και όπως ήταν λογικό η ανάπτυξη κατάντησε να γίνεται μονότονα απ' τα άκρα (σχεδόν) σε ολόκληρο το 'β ημίχρονο.
o νεαρός Sterling
To γκολ του Marchisio στο 35' άνοιξε το σκορ και φανέρωσε για πρώτη φορά στο παιχνίδι τα αμυντικά κενά των Άγγλων. Ναι, πολύ ωραία η προσποίηση του Pirlo. Ναι, πολύ όμορφο το γκολ του "Μικρού Πρίγκηπα" αλλά όταν βρίσκονται εντελώς ανενόχλητοι δύο κορυφαίοι μέσοι εκτός περιοχής μετά από κόρνερ - κάτι δηλώνει. Επίσης η αντίδραση ΟΛΩΝ των Άγγλων ήταν τραγική. Κανένας δεν βγήκε να εμποδίσει το σουτ του Ιταλού. Ευτυχώς οι Άγγλοι μπήκαν πολύ γρήγορα και πάλι στο παιχνίδι, ισοφαρίζοντας με το Sturridge δύο λεπτά αργότερα. Ο Sterling δέχθηκε τη μπάλα στη σέντρα και με μια φοβερή μπαλιά βρήκε το Rooney στα αριστερά. Ο παίκτης της United έστειλε τη μπάλα συστημένη στο Sturridge, με τον παίκτη της Liverpool να ισοφαρίζει. Το 1-1 ήταν και το δίκαιο αποτέλεσμα για το ημίχρονο. Οι Άγγλοι, όπως έγραψα και πιο πάνω , στο επιθετικό τους κομμάτι δεν ήταν κακοί. Τα βρήκαν "σκούρα" σίγουρα απέναντι στο πολυπρόσωπο αμυντικό πλάνο των Ιταλών αλλά έβγαλαν φάσεις. Αν μάλιστα δεν έπεφταν πάνω σε ένα εξαιρετικό Sirigu, ίσως να είχαν πάρει ακόμα και το "τρίποντο".
Sturridge και Gerrard στο ημίχρονο
Στο 'β ημίχρονο ο κόουτς της Ιταλίας ανέβασε τον Pirlo πίσω απ' τον Balotelli και με την είσοδο του Motta στη θέση του νεαρού Verratti ουσιαστικά "κλείδωσε" τον άξονα. Δεν είναι τυχαίο πως η Ιταλία τελείωσε την αναμέτρηση με πέντε καθαρούς κεντρικούς μέσους (και καλά έκανε). Η είσοδος του Barkley στη θέση του Welbeck έδωσε μια βοήθεια στον άξονα των "λιονταριών" αλλά δεν έφτανε. Ο Wilshere δεν βοήθησε ( πήρε τη θέση του Hendo), ούτε ο Lallana (πέρασε στη θέση του Sturridge στα τελευταία λεπτά). Οι Άγγλοι δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στο γκολ του super-Mario απ' το 50' και γνώρισαν μια οδυνηρή ήττα. Προσωπικά θεωρώ πως το δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία. Απ' την άλλη "τακτικά" οι Ιταλοί κέρδισαν κατά κράτος τους Άγγλους που ουσιαστικά απειλούσαν με μακρινά σουτ.
Ciro Immobile και Ross Barkley
Θέλω να σταθώ στον Wayne Rooney. Ο επιθετικός της United είναι ο ηγέτης αυτής της ομάδας και για ακόμα μια φορά δεν βοήθησε. Αστόχησε σε μοναδικό τετ α  τετ για την ισοφάριση σε 2-2, έκανε αρκετά λάθη και φυσικά (όσο αγωνίστηκε "έξω αριστερά) δεν βοήθησε καθόλου τον Baines που έγινε έρμαιο στις ορέξεις του Candreva. Προσωπικά ακόμα περιμένω τις μεγάλες εμφανίσεις του σπουδαίου αυτού επιθετικού με το εθνόσημο στο στήθος.

Η εικόνα μιας Αγγλίας να δίνει συνεχώς τη μπάλα στο Sterling (έξω δεξιά) και να περιμένει απ' τον νεαρό ΤΑ ΠΑΝΤΑ με κούρασε πολύ. Ο πιτσιρίκος είναι εξαιρετικός αλλά δεν μπορεί ακόμα να γίνει ο ηγέτης. Τι κάνουν οι υπόλοιποι φτασμένοι "αστέρες" ;

Τα δύο κεντρικά χαφ ίσως πρέπει να γίνουν τρία. Ο Gerrard δεν είναι σε κατάσταση να βγάζει 90λέπτο έχοντας διπλό ρόλο. Ανασταλτικό και δημιουργικό. Με την Ουρουγουάη ελπίζω το πάθημα να γίνει μάθημα και να δούμε δίπλα στο δίδυμο της Liverpool και τον Barkley ή τον Wilshere απ' την αρχή. Ίσως και ο Frank Lampard μπορεί να βοηθήσει αγωνιζόμενος μπροστά απ' τους δύο "κόκκινους" για 50-60 λεπτά. Όπως έγραψα και πιο πάνω οι Άγγλοι δυσκολεύτηκαν στη δημιουργία απ' τον άξονα - αν και έβγαλαν φάσεις. Με ένα πιο ισορροπημένο πλάνο ίσως δούμε "μικρά θαύματα".

Στην ουσία. Η Αγγλία ΔΕΝ είναι κακή ομάδα απλά έχει αρκετές αδυναμίες - όπως και οι περισσότερες ομάδες. Σκοπός στα επόμενα δύο παιχνίδια να κρύψει όσο γίνεται περισσότερο αυτές. Ταλέντο υπάρχει αρκετό και με πιο σφιχτό κέντρο μπορεί να γίνει το 2 στα 2 και η ομάδα να βρεθεί στα knock -out. Μέχρι τότε υπομονή και πίστη.






Χθες η Αγγλία αγωνίστηκε σε φιλική αναμέτρηση με το Εκουαδόρ και δεν ήταν καλή. Καθόλου καλή για την ακρίβεια. Όσο κι αν υπάρχει η δικαιολογία πως ο Roy Hodgson παρέταξε μια εντεκάδα με πολλές αλλαγές και (σχεδόν) κανένα βασικό, τα "λιοντάρια" έπρεπε να δείξουν κάποια πραγματάκια. Ναι, κανείς δεν θα παίξει στο 100% σε μια φιλική αναμέτρηση-όταν το Μουντιάλ ξεκινάει σε μια βδομάδα -αλλά ακόμα και από ένα φιλικό μπορούν να βγουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Για να δούμε όμως πως είδε την αναμέτρηση ο πρώην διεθνής επιθετικός της Liverpool, Stan Collymore. Σίγουρα η "ματιά" ενός τέτοιου παίκτη έχει βγάλει κάποια αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα

Η εντεκάδα κόντρα στο Εκουαδόρ
Ο Collymore είδε "πολλά θετικά" και "πολλά αρνητικά" (και) στη χθεσινή αναμέτρηση της Αγγλίας κόντρα στο Εκουαδόρ. Τονίζει πως ο James Milner δεν θα πρέπει να αγωνιστεί ξανά ως δεξί μπακ και επίσης δεν θα πρέπει ποτέ ξανά να βρεθούν παρέα στο κέντρο της άμυνας ο Smalling με τον Jones. Μάλιστα θεωρεί πως θα καλύτερη επιλογή ο Joss Stone της Everton στη θέση ενός εκ των δύο παικτών της Manchester United. Ο νεαρός αμυντικός αγωνίστηκε στα τελευταία λεπτά στη θέση του Milner και ήταν αρκετά καλός-έχοντας στο αριστερό άκρο τον Flanagan της Liverpool.

ο James Milner της City
Απογοήτευση ήταν και ο Jack Wilshere. Ο κεντρικός μέσος της Arsenal είχε ένα περισσότερο δημιουργικό ρόλο αγωνιζόμενος μπροστά απ' τον Frank Lampard (o υπαρχηγός της Αγγλίας ήταν να τον λυπάσαι στα τελευταία 30 λεπτά) αλλά δεν κατάφερε να τροφοδοτήσει τους συμπαίκτες του- σύμφωνα με τον Collymore. Εγώ συμπληρώνω πως έδειξε να του λείπουν και πολλά τρεξίματα, κάτι που δεν θεωρώ καθόλου φυσιολογικό κι ας είχε σοβαρό τραυματισμό μέσα στη σεζόν. Ειλικρινά οι επιστροφές των Άγγλων ήταν για κλάματα απέναντι σε μια σαφώς πιο γρήγορη ομάδα αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία.

Τα θετικά για τον Collymore; Η παρουσία του επιθετικού διδύμου Lambert - Rooney, o ελεύθερος ρόλος του Barkley στον άξονα και ο Chamberlain. Oι δύο τελευταίοι δημιουργούσαν συνεχώς ρήγματα στο 1 on 1 και κάπως έτσι ήρθαν και τα δύο γκολ των Άγγλων. Απ' το Rooney προσωπικά περιμένω ένα μεγάλο Μουντιάλ και σύμφωνα με αυτά που διάβασα - ολόκληρο το Νησί περιμένει το ίδιο. Μακάρι. Ο Ricky Lambert σκόραρε ένα υπέροχο τέρμα και έδειξε σε όλους (για ακόμα μία φορά) το φονικό του ένστικτο. Από του χρόνου ελπίζω να "ματώνει" τα δίχτυα και με τη φανέλα της Liverpool. Πρόβλημα ίσως υπάρξει με τον Chamberlain που αποχώρησε τραυματίας και περιμένουμε τις εξετάσεις του παίκτη. Αν ο νεαρός gunner δεν βρεθεί στη Βραζιλία αυτό θα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τα "Τρία Λιοντάρια".
o Ricky Lambert
Ο Collymore κλείνοντας στάθηκε στην Ιταλία αλλά και στην Αργεντινή. Για τους Ιταλούς ο πρώην παίκτης θεωρεί πως βρίσκονται σε μεγάλη κρίση καθώς δεν διαθέτουν την ποιότητα περασμένων ετών. Θα είναι μεγάλη ευκαιρία-τονίζει- να τους "τελειώσει" η Αγγλία στον πρώτο αγώνα του ομίλου και να τελειώνει από νωρίς με την υπόθεση πρόκριση.
o νούμερο 1 κίνδυνος των Ιταλών
Την Αργεντινή την έχρισε τρίτο φαβορί πίσω από την Βραζιλία και την Ισπανία. Σύμφωνα με τον ίδιο διαθέτει εξαιρετικό σύνολο, έχει 4-5 παίκτες ικανούς να διαλύσουν οποιαδήποτε άμυνα και φυσικά υπάρχει και ο Lionel Messi πιο έτοιμος από ποτέ για να αποδείξει πράγματα και με τη φανέλα της πατρίδας του.
Να συμπληρώσω κάτι;
Αυτά μέχρι στιγμής απ' τον Stan Collymore (με μερικές δικές μου πινελιές). Μια εβδομάδα έμεινε για να αρχίσει η γιορτή του ποδοσφαίρου και το Home Of Football θα είναι πιστό και σε αυτό το μεγάλο ραντεβού. Παρέα φυσικά με τα "φιλαράκια" του.


Ο Gareth Bale με τη σημαία της Ουαλίας
Ο Gareth Bale έγινε το Σάββατο μόλις ο πέμπτος Ουαλός ποδοσφαιριστής που πήρε μέρος σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών ή Champions League αν προτιμάτε. Ο μέσος της Real Μαδρίτης είχε την ευτυχία να πανηγυρίσει το σπουδαίο τρόπαιο (σκοράροντας και ένα τέρμα) και να μπει σε ένα μικρό club Ουαλών πρωταθλητών Ευρώπης στα 58 χρόνια ιστορίας της διοργάνωσης. Σήμερα θα δούμε παρέα την ιστορία των Ουαλών ποδοσφαιριστών στους τελικούς του σπουδαίου αυτού ποδοσφαιρικού θεσμού.

Όταν το μακρινό 1975 η Bayern Μονάχου κατακτούσε το Πρωταθλητριών απέναντι στη σπουδαία Leeds United του Jimmy Armfield με 2-0, ο μέσος Terry Yorath έγραφε ιστορία ως "ο πρώτος Ουαλός σε τελικό της διοργάνωσης". Η Leeds του Bremner, του Hunter και του Jordan τελικά δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην παρέα του Beckenbauer, του Muller και φυσικά του Maier και να φέρει το πολυπόθητο τρόπαιο στο Leeds. Όπως και να' χει το νερό είχε μπει στο αυλάκι για το ποδόσφαιρο της Ουαλίας-έστω και από Αγγλικό σύλλογο.
o Yorath με τη φανέλα της Leeds
Λίγο καιρό αργότερα η Liverpool θα πάρει τον Ουαλό αριστερό μπακ Joey Jones απ' τη Wrexham με τον παίκτη να γράφει ιστορία δυο χρόνια αργότερα. Στον τελικό του 1977 απέναντι στη Borussia Monchengladbach του Udo Lattek o Jones έγινε ο πρώτος Ουαλός που κέρδισε το Πρωταθλητριών. O διεθνής μπακ μάλιστα ένα χρόνο αργότερα θα ζευγάρωνε τα τρόπαια του κόντρα στη Brugge-αν και δεν είχε αγωνιστεί ούτε λεπτό στον τελικό του Wembley.
o Joey Jones με τη φανέλα της Ουαλίας
Επόμενος Ουαλός ο τεράστιος Ian Rush το 1984 κόντρα στη Roma. Στον τελικό της Ρώμης οι "κόκκινοι" δεν φέρθηκαν ευγενικά στην οικοδέσποινα, επικράτησαν με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησαν το τέταρτο Πρωταθλητριών της ιστορίας τους. Ο "μουστάκιας" είχε αγωνιστεί σε ολόκληρη την αναμέτρηση και μάλιστα είχε ευστοχήσει και στη διαδικασία των πέναλτι. Ο Rush αγωνίστηκε και στον τελικό της επόμενης χρονιάς κόντρα στη Juventus στο Heysel.
o Ian Rush με το τρόπαιο
Έπρεπε να περάσουν 15 ολόκληρα χρόνια για να δούμε ξανά Ουαλό να κατακτά τη διοργάνωση-και μάλιστα με διαφορετικό όνομα. Το 1999 στον αλησμόνητο τελικό της Βαρκελώνης η Manchester United κατακτούσε το Champions League απέναντι στη Bayern Μονάχου με δυο γκολ στις καθυστερήσεις και ο Ryan Giggs έβαζε το όνομα του δίπλα στους "ήρωες" του Αγγλικού και φυσικά του Ουαλικού ποδοσφαίρου. Το 2008 μάλιστα ο Giggs κατέκτησε πάλι το τρόπαιο απέναντι στην Chelsea και πρόλαβε να το χάσει και δυο φορές το 2009 και το 2011 απ' την Barcelona.
ο Ryan Giggs το '99
Απ' τον Giggs ο επόμενος ήταν ο Gareth Bale. Σίγουρα σπουδαίο επίτευγμα για το νεαρό ποδοσφαιριστή στην πρώτη του σεζόν μάλιστα στη Real Μαδρίτης. Τα (σχεδόν) 100 εκατομμύρια που δαπάνησε η Ισπανική ομάδα  για τον σπουδαίο (άτιτλο όμως μέχρι τότε) παίκτη τελικά έπιασαν τόπο πολύ γρήγορα.

Για τη Liverpool είχε χάσει τον τελικό του 1977 ο Ουαλός επιθετικός John Toshack λόγω τραυματισμού. Επίσης ο Craig Bellamy ήταν στον πάγκο των "κόκκινων" στον τελικό του 2007 κόντρα στη Milan αλλά δεν είχε χρησιμοποιηθεί από τον Rafa Benitez για λόγους τακτικής. Παρόν σε τελικό δίχως όμως να αγωνιστεί και για τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα της Leeds, Glan Letheren το 1975. 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας





Η σεζόν στο μαγικό κόσμο της Premier League αποτελεί και επίσημα παρελθόν. Η Manchester City κατέκτησε το πρωτάθλημα και το League Cup, με την Arsenal να κατακτά το FA Cup και να σπάει μια "κατάρα" 9 ετών δίχως τρόπαιο. Ο Brendan Rodgers ήταν ο προπονητής της χρονιάς μιας και χάρις στις "αλχημείες" και τις τακτικές του έφτασε τη Liverpool μια ανάσα απ' το 19ο πρωτάθλημα της ιστορίας της και φυσικά ο Luis Suarez ήταν ο mvp του πρωταθλήματος. Ο Ουρουγουανός επιθετικός αυτή τη στιγμή βρίσκεται πανάξια δίπλα στους Messi και Cristiano Ronaldo. Αυτά όμως είναι λίγο- πολύ γνωστά. Γι' αυτό σήμερα θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω κάτι άλλο. Κάτι που (ίσως) αρκετοί δεν πρόσεξαν τη φετινή σεζόν. Μια εντεκάδα ταλέντα πανέτοιμα για το επόμενο πρωτάθλημα. Αρκετοί "έβγαλαν" μάτια. Άλλοι άρχισαν να φαίνονται δειλά-δειλά κερδίζοντας μια θέση στον πάγκο και στη βασική ομάδα - άλλοι έκριναν πολλά με 2-3 σπουδαίες εμφανίσεις. Ας τους δούμε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Jack Butland. Τερματοφύλακας της Stoke City. 21 ετών.

Ο νεαρός Άγγλος keeper είχε την ατυχία να είναι το νούμερο-2 πίσω απ' τον εξαιρετικό Asmir Begovic. Μέτρησε τρεις συμμετοχές στην Premier League πριν δοθεί δανεικός σε Barnlsey και Leeds United όπου πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Οι φήμες λένε πως ο Βόσνιος τερματοφύλακας λογικά θα αποχωρήσει απ' τη Stoke με τον Butland να θεωρείται πανέτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία και να γίνει το νούμερο-1 των Potters. Ταλέντο διαθέτει σίγουρα αρκετό. Αξίζει να σημειώσω πως ο Butland είναι διεθνής με τα "τρία λιοντάρια" από τα 19 του χρόνια.

Jon Flanagan. Πλάγιος μπακ της Liverpool.  20 ετών.

Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Ο νεαρός άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε λόγω του σοβαρού τραυματισμού του Enrique και "ρίζωσε" στην βασική 11αδα της Liverpool. Αν και δεξιοπόδαρος ο Flano αγωνίστηκε (κυρίως) στο αριστερό άκρο και ήταν απολαυστικός. Ακούραστος, με καλή τεχνική και άψογη αμυντική προσήλωση κατάφερε να φτάσει ως και την προεπιλογή της Εθνικής Αγγλίας. Σημαντικό γρανάζι της εξαιρετικής Liverpool με το μέλλον να του ανήκει δικαιωματικά.

John Stone. Κεντρικός αμυντικός της Everton. 19 ετών.

Ακόμα ένας Άγγλος, ακόμα ένα σπουδαίο ταλέντο. Ο ύψους 1.88 στόπερ ήταν παρόν όταν τον χρειάστηκε ο Martinez και μάλιστα υπήρξε εξαιρετικός σε αρκετά παιχνίδια. Φοβερός στο ψηλό παιχνίδι με καλή τεχνική αν και του λείπει η εμπειρία. Έκανε κάποια λαθάκια σε πολλά παιχνίδια σε στιγμές μεγάλης πίεσης όταν είχε τη μπάλα στα πόδια- κάτι που είναι λογικό αν σκεφτούμε την ηλικία και τη θέση. Ήδη πολλές ομάδες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για τον νεαρό. Μεγάλο "παράσημο" για τον ίδιο η κλήση του από τον Hodgson στους stand-by παίκτες για το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Calum Chambers. Πλάγιος μπακ της Southampton. 19 ετών.

Οι "άγιοι" ήταν φέτος εξαιρετικοί. Μια ομάδα χάρμα οφθαλμών για όλους τους αγνούς ποδοσφαιρόφιλους. Ο Chambers πάλεψε για τη θέση "2" με τον Clyne και όπως δείχνουν τα τελικά νούμερα ήταν κερδισμένος. Αν συνεχίσει έτσι οι μέρες του στο St. Mary's θα πρέπει να θεωρούνται μετρημένες. Ήδη φημολογείται πιθανό μπάσιμο της Arsenal με τον παίκτη να λογίζεται ως ο αντικαταστάτης του Sagna. O Calum Chambers διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για να εξελιχθεί στο "σούπερ μπακ" που χρειάζεται ο Wenger.

Tomas Kalas. Κεντρικός αμυντικός της Chelsea. 20 ετών.

Πολλοί θα πουν πως είναι δυνατόν να μπαίνει ο Τσέχος σε αυτή τη 11αδα με μόλις δύο επίσημες συμμετοχές - και ίσως να έχουν δίκιο. Απλά ο Kalas αγωνίστηκε βασικός στο παιχνίδι "τελικός" του Anfield, ήταν άψογος και στέρησε (και αυτός) το πρωτάθλημα από τους "κόκκινους". Ο Mourinho έχει εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια - με το ταλέντο και τα χαρίσματα του νεαρού να μην αφήνουν κανένα ασυγκίνητο. Το μέλλον του ανήκει.

James Ward-Prowse. Κεντρικός μέσος της Southampton. 19 ετών.

Εδώ μιλάμε για σπάνιο ταλέντο. Ο νεαρός πολυσύνθετος μέσος πραγματοποίησε φοβερή σεζόν και λογικά από του χρόνου θα πρέπει να θεωρείται βασικότατος στην ομάδα του Pochettino. Άψογος συνδυασμός αμυντικών και επιθετικών αρετών και μια σπάνια (για την ηλικία του) ψυχραιμία που κάνουν τους ιδιοκτήτες των "αγίων" να τρίβουν τα χέρια τους. Εξαιρετικός και μια εκ των μεγαλύτερων αποκαλύψεων στο πρωτάθλημα που μόλις τελείωσε.

Nathan Redmond. Εξτρέμ της Norwich. 19 ετών.

Φοβερός και αυτός ο νεαρός Άγγλος εξτρέμ. Η ομάδα του μπορεί να υποβιβάστηκε αλλά ο Redmond απέδειξε πως μπορεί να σταθεί πολύ καλά στο υψηλότερο επίπεδο. Δεξιοπόδαρος ο Redmond με τον Hughton να τον χρησιμοποιεί κυρίως "έξω αριστερά" στην τάση της εποχής που θέλει τους πλάγιους επιθετικούς να παίζουν με το ανάποδο πόδι. Ο διεθνής με τις μικρές ομάδες της Αγγλίας έχει συμβόλαιο με τα "καναρίνια" για ακόμα τρία χρόνια και μένει να δούμε αν θα ακολουθήσει την ομάδα του στην Championship ή αν θα βρει ομάδα να συνεχίσει (λογικά δανεικός) στα σαλόνια της Premier League.

Adnan Januzaj. Επιθετικός μέσος της Man United . 19 ετών.

Ο νεαρός Βέλγος ήταν η όαση στην έρημο της United. Έγραψα γι' αυτόν από πολύ νωρίς μιας και δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο το σπάνιο ταλέντο αυτού του παίκτη. Μπαίνει στο αφιέρωμα αλλά στα δικά μου μάτια θεωρείται ήδη ένας πανέτοιμος ποδοσφαιριστής. Κλήθηκε στη "μαγική" ομάδα του Βελγίου για το Μουντιάλ και λογικά (και) πάνω στα δικά του πόδια θα χτιστεί η νέα- United. Μάγος.

Connor Wickham. Επιθετικός της Sunderland. 20 ετών.

O νεαρός διεθνής κλήθηκε εσπευσμένα από τον Poyet στις τελευταίες αγωνιστικές λόγω των τραυματισμών του Altidore και του Fletcher και με τα γκολ του έβαλε κι αυτός το "λιθαράκι" του στην παραμονή της ομάδας. 5 κρίσιμα γκολ στο πρωτάθλημα και 2 στο League Cup ίσως δώσουν στον Wickham την ευκαιρία να αγωνιστεί και του χρόνου στην Premier League. Μακάρι. Ο νεαρός θηριώδης striker δείχνει να το "'εχει" πάντως.

Harry Kane. Επιθετικός της Tottenham. 20 ετών.

Ακόμα ένα ταλέντο με τα χαρακτηριστικά και το σωματότυπο του Άγγλου φορ περιοχής. Ο Kane αγωνίστηκε στα τελευταία παιχνίδια των spurs και απέδειξε πως αξίζει μια θέση στο ρόστερ της ομάδας. Έξυπνος, δυνατός με εξαιρετικά τελειώματα θεωρώ πως μπορεί να βοηθήσει τους Λονδρέζους. Μένει να δούμε αν θα τον εμπιστευθούν ή αν θα συνεχίσουν με τις ακριβές αγορές για ενίσχυση της γραμμής κρούσης.

James Wilson. Επιθετικός της Man United. 18 ετών.

Θεωρείται ένα απ' τα μεγαλύτερα ταλέντα στο Νησί και όσοι τον απόλαυσαν στο παιχνίδι κόντρα στη Hull City ( για την 37η αγωνιστική) λογικά θα κατάλαβαν και το λόγο. Δύο γκολ και εξαιρετική παρουσία άφησαν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του νεαρού Άγγλου. Ήδη υπάρχει φήμη για δανεισμό του παίκτη στη Burnley για τη νέα σεζόν. Οι clarets επιστρέφουν στη μεγάλη κατηγορία και ο Wilson στο ρόστερ μιας ομάδας που θα παλέψει για τη σωτηρία θα έχει να αποδείξει πολλά. 

Παίκτες όπως ο Luke Shaw, o Ross Barkley, o Raheem Sterling, o Wilfred Zaha, o Ravel Morrison, o Nick Powell κ.α απουσιάζουν διότι θεωρώ πως ήταν πανέτοιμοι ποδοσφαιριστές πριν την έναρξη της σεζόν 2013-2014. Οι παραπάνω απέδειξαν πως από την επόμενη χρονιά θα πρέπει να πάρουν περισσότερες ευκαιρίες και (ίσως) μερικοί αποτελέσουν βασικούς παίκτες στις ομάδες που θα αγωνιστούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχει πολύ ταλέντο στο Νησί και καλό θα είναι οι ομάδες να δώσουν χώρο στους νεαρούς παίκτες. Χαρακτηριστικότερο (πρόσφατο) παράδειγμα από τη φετινή Liverpool δεν μπορεί να υπάρξει.















Κυπελλούχος Αγγλίας για 11η φορά στην ιστορία της στέφθηκε η Arsenal! Οι Gunners αν και ίδρωσαν πάρα πολύ έκαμψαν την αντίσταση της αξιόμαχης Hull με 3-2 στην παράταση, ανατρέποντας έτσι το 0-2 που είχε διαμορφωθεί από το 8ο λεπτό. Το σκορ για τους τυπικά φιλοξενούμενους Tigers άνοιξε στο 4ο λεπτό ο Chester, για να διπλασιάσει λίγο αργότερα τα τέρματα της ομάδας του ο Davies. Η Arsenal απάντησε στο 17’, ενώ στη συνέχεια είχε ευκαιρίες να ισοφαρίσει. Αυτό έγινε στο 71’ λεπτό με τον Koscielny και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί η Arsenal είχε την απόλυτη υπεροχή και κατάφερε με τον Ramsey στο 108’ να πάρει προβάδισμα που της έδωσε τον τίτλο του FA Cup. Με τον τίτλο αυτό η ομάδα του Arsene Wenger έβαλε τέλος στην ξηρασία τίτλων που την κυνηγούσε τα τελευταία 9 χρόνια, την ίδια στιγμή που «έπιασε» την πολυνίκη του θεσμού, Manchester United, η οποία έχει επίσης 11 κατακτήσεις Κυπέλλου Αγγλίας.

 Α’ Ημίχρονο

Η Hull ξεκίνησε δυναμικά το παιχνίδι και αιφνιδίασε την Arsenal. Οι Tigers κέρδισαν κόρνερ και ο Davies έκανε το σουτ έξω από την περιοχή, ο Chester βρέθηκε στην πορεία της μπάλας κι άνοιξε το σκορ για την ομάδα του μόλις στο 4ο λεπτό. Η ομάδα του Steve Bruce όμως δεν σταμάτησε εκεί και συνέχισε την πίεση που απέφερε καρπούς.

Στο 8ο λεπτό ο Davies με κοντινό πλασέ και με νικημένο τον Fabianski διπλασίασε τα τέρματά της και απέκτησε σαφές προβάδισμα για τη συνέχεια του αγώνα. Λίγα λεπτά αργότερα ο Fryatt έπιασε την κεφαλιά μετά από μια ακόμα εκτέλεση κόρνερ και πάνω στην γραμμή ο Gibbs έδιωξε σε κόρνερ και διατήρησε το σκορ.

Στο 17ο λεπτό όμως η Arsenal «απάντησε» με τον Cazorla. Ο Ισπανός μέσος εκτέλεσε το φάουλ έξω από την περιοχή της Hull νικώντας με φοβερό σουτ τον McGregor, μειώνοντας σε 1-2. Στο 27’ ο Podolski έκανε το γύρισμα αλλά ο Ozil από πολύ πλεονεκτικό σημείο δεν κατάφερε να σουτάρει, ενώ λίγο αργότερα ο Γερμανός επιθετικός έκανε το σουτ που κόντραρε και κατέληξε κόρνερ. Οι Gunners είχαν τον έλεγχο του αγώνα και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ευκαιρίες για γκολ, με την Hull να αμύνεται καλά κλείνοντας όλους τους διαδρόμους. Τελευταία καλή στιγμή του πρώτου μέρους ήταν ένα πλασέ του Giroud, που δεν ανησύχησε ιδιαίτερα τον τερματοφύλακα της Hull.

Β’ Ημίχρονο

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε πιο ήπια και για τις δύο ομάδες και η πρώτη καλή στιγμή ήρθε στο 54ο λεπτό με το σουτ του Huddlestone να καταλήγει ελάχιστα άουτ. Η Arsenal προσπάθησε να αντιδράσει και ισοφάρισε τις καλές στιγμές με την κεφαλιά του Koscielny να περνά άουτ.

Στο 68ο λεπτό ο Cazorla δημιούργησε καλές προϋποθέσεις μέσα στην περιοχή των Tigers, o Davies τον ανέτρεψε, όμως ο διαιτητής της αναμέτρησης έδειξε να συνεχιστεί το παιχνίδι με τους Gunners να διαμαρτύρονται δικαίως για πέναλτι. Αυτή ήταν η προειδοποίηση της Arsenal, αφού στο 71ο λεπτό ο Cazorla εκτέλεσε το κόρνερ, ο Sagna πήρε την κεφαλιά-πάσα και ο Koscielny από κοντά έφερε το παιχνίδι στα ίσα (2-2).

Στο 79’ η Arsenal έχασε την ευκαιρία του αγώνα. Ο Sanogo έκανε την προσπάθεια από δεξιά έβγαλε τετ-α-τετ τον Gibbs, ο οποίος απώλεσε μοναδική ευκαιρία για το 3-2. Στο 82ο λεπτό ο Giroud έκανε ωραίο σουτ, αλλά ο McGregor έπεσε στη γωνία του και έδιωξε σε κόρνερ σε μια αρκετά δύσκολη φάση στα καρέ της Hull. Η τελευταία καλή φάση του αγώνα ανήκε στην Arsenal με το σουτ του Sanogo στο 89’ να «γλύφει» το δεξί κάθετο δοκάρι των Tigers.

Παράταση:

Α’ Ημίχρονο:

Η μοναδική καλή στιγμή της παράτασης ήρθε στο 93ο όταν η κεφαλιά του Giroud σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι του McGregor. Όλες οι υπόλοιπες προσπάθειες των Gunners δεν απείλησαν την Hull, η οποία αρκέστηκε σε αρκετά παθητικό ρόλο.

Β’ Ημίχρονο

To δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για την Arsenal, καθώς στο 108’ πήρε κεφάλι στο σκορ με 3-2 χάρη σε γκολ του Aaron Ramsey. Οι Gunners είχαν δύο ακόμα καλές στιγμές με τον Sanogo, ενώ οι Tigers λίγο έλειψε να ισοφαρίσουν σε 3-3 με τον Aluko τέσσερα λεπτά πριν την ολοκλήρωση της αναμέτρησης.

Συνθέσεις:

Arsenal: Fabianski, Sagna, Gibbs, Ramsey, Mertesacker, Koscielny, Cazorla (Rosicky 116’), Arteta, Giroud, Ozil (Wilshere 116’), Podolski (Sanogo 61’).

Hull: McGregor, Elmohamady, Rosenior (Boyd 102’), Chester, Bruce (McShane 66’), Davies, Livermore, Meyler, Fryatt, Quinn (Aluko 74’), Huddlestone.


Αντώνης Ψαριανός


Αναδημοσίευση του κειμένου από το englishfootball.gr με τη σύμφωνη γνώμη του συντάκτη