Ο Gareth Bale με τη σημαία της Ουαλίας
Ο Gareth Bale έγινε το Σάββατο μόλις ο πέμπτος Ουαλός ποδοσφαιριστής που πήρε μέρος σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών ή Champions League αν προτιμάτε. Ο μέσος της Real Μαδρίτης είχε την ευτυχία να πανηγυρίσει το σπουδαίο τρόπαιο (σκοράροντας και ένα τέρμα) και να μπει σε ένα μικρό club Ουαλών πρωταθλητών Ευρώπης στα 58 χρόνια ιστορίας της διοργάνωσης. Σήμερα θα δούμε παρέα την ιστορία των Ουαλών ποδοσφαιριστών στους τελικούς του σπουδαίου αυτού ποδοσφαιρικού θεσμού.

Όταν το μακρινό 1975 η Bayern Μονάχου κατακτούσε το Πρωταθλητριών απέναντι στη σπουδαία Leeds United του Jimmy Armfield με 2-0, ο μέσος Terry Yorath έγραφε ιστορία ως "ο πρώτος Ουαλός σε τελικό της διοργάνωσης". Η Leeds του Bremner, του Hunter και του Jordan τελικά δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην παρέα του Beckenbauer, του Muller και φυσικά του Maier και να φέρει το πολυπόθητο τρόπαιο στο Leeds. Όπως και να' χει το νερό είχε μπει στο αυλάκι για το ποδόσφαιρο της Ουαλίας-έστω και από Αγγλικό σύλλογο.
o Yorath με τη φανέλα της Leeds
Λίγο καιρό αργότερα η Liverpool θα πάρει τον Ουαλό αριστερό μπακ Joey Jones απ' τη Wrexham με τον παίκτη να γράφει ιστορία δυο χρόνια αργότερα. Στον τελικό του 1977 απέναντι στη Borussia Monchengladbach του Udo Lattek o Jones έγινε ο πρώτος Ουαλός που κέρδισε το Πρωταθλητριών. O διεθνής μπακ μάλιστα ένα χρόνο αργότερα θα ζευγάρωνε τα τρόπαια του κόντρα στη Brugge-αν και δεν είχε αγωνιστεί ούτε λεπτό στον τελικό του Wembley.
o Joey Jones με τη φανέλα της Ουαλίας
Επόμενος Ουαλός ο τεράστιος Ian Rush το 1984 κόντρα στη Roma. Στον τελικό της Ρώμης οι "κόκκινοι" δεν φέρθηκαν ευγενικά στην οικοδέσποινα, επικράτησαν με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησαν το τέταρτο Πρωταθλητριών της ιστορίας τους. Ο "μουστάκιας" είχε αγωνιστεί σε ολόκληρη την αναμέτρηση και μάλιστα είχε ευστοχήσει και στη διαδικασία των πέναλτι. Ο Rush αγωνίστηκε και στον τελικό της επόμενης χρονιάς κόντρα στη Juventus στο Heysel.
o Ian Rush με το τρόπαιο
Έπρεπε να περάσουν 15 ολόκληρα χρόνια για να δούμε ξανά Ουαλό να κατακτά τη διοργάνωση-και μάλιστα με διαφορετικό όνομα. Το 1999 στον αλησμόνητο τελικό της Βαρκελώνης η Manchester United κατακτούσε το Champions League απέναντι στη Bayern Μονάχου με δυο γκολ στις καθυστερήσεις και ο Ryan Giggs έβαζε το όνομα του δίπλα στους "ήρωες" του Αγγλικού και φυσικά του Ουαλικού ποδοσφαίρου. Το 2008 μάλιστα ο Giggs κατέκτησε πάλι το τρόπαιο απέναντι στην Chelsea και πρόλαβε να το χάσει και δυο φορές το 2009 και το 2011 απ' την Barcelona.
ο Ryan Giggs το '99
Απ' τον Giggs ο επόμενος ήταν ο Gareth Bale. Σίγουρα σπουδαίο επίτευγμα για το νεαρό ποδοσφαιριστή στην πρώτη του σεζόν μάλιστα στη Real Μαδρίτης. Τα (σχεδόν) 100 εκατομμύρια που δαπάνησε η Ισπανική ομάδα  για τον σπουδαίο (άτιτλο όμως μέχρι τότε) παίκτη τελικά έπιασαν τόπο πολύ γρήγορα.

Για τη Liverpool είχε χάσει τον τελικό του 1977 ο Ουαλός επιθετικός John Toshack λόγω τραυματισμού. Επίσης ο Craig Bellamy ήταν στον πάγκο των "κόκκινων" στον τελικό του 2007 κόντρα στη Milan αλλά δεν είχε χρησιμοποιηθεί από τον Rafa Benitez για λόγους τακτικής. Παρόν σε τελικό δίχως όμως να αγωνιστεί και για τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα της Leeds, Glan Letheren το 1975. 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας





Η σεζόν στο μαγικό κόσμο της Premier League αποτελεί και επίσημα παρελθόν. Η Manchester City κατέκτησε το πρωτάθλημα και το League Cup, με την Arsenal να κατακτά το FA Cup και να σπάει μια "κατάρα" 9 ετών δίχως τρόπαιο. Ο Brendan Rodgers ήταν ο προπονητής της χρονιάς μιας και χάρις στις "αλχημείες" και τις τακτικές του έφτασε τη Liverpool μια ανάσα απ' το 19ο πρωτάθλημα της ιστορίας της και φυσικά ο Luis Suarez ήταν ο mvp του πρωταθλήματος. Ο Ουρουγουανός επιθετικός αυτή τη στιγμή βρίσκεται πανάξια δίπλα στους Messi και Cristiano Ronaldo. Αυτά όμως είναι λίγο- πολύ γνωστά. Γι' αυτό σήμερα θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω κάτι άλλο. Κάτι που (ίσως) αρκετοί δεν πρόσεξαν τη φετινή σεζόν. Μια εντεκάδα ταλέντα πανέτοιμα για το επόμενο πρωτάθλημα. Αρκετοί "έβγαλαν" μάτια. Άλλοι άρχισαν να φαίνονται δειλά-δειλά κερδίζοντας μια θέση στον πάγκο και στη βασική ομάδα - άλλοι έκριναν πολλά με 2-3 σπουδαίες εμφανίσεις. Ας τους δούμε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Jack Butland. Τερματοφύλακας της Stoke City. 21 ετών.

Ο νεαρός Άγγλος keeper είχε την ατυχία να είναι το νούμερο-2 πίσω απ' τον εξαιρετικό Asmir Begovic. Μέτρησε τρεις συμμετοχές στην Premier League πριν δοθεί δανεικός σε Barnlsey και Leeds United όπου πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Οι φήμες λένε πως ο Βόσνιος τερματοφύλακας λογικά θα αποχωρήσει απ' τη Stoke με τον Butland να θεωρείται πανέτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία και να γίνει το νούμερο-1 των Potters. Ταλέντο διαθέτει σίγουρα αρκετό. Αξίζει να σημειώσω πως ο Butland είναι διεθνής με τα "τρία λιοντάρια" από τα 19 του χρόνια.

Jon Flanagan. Πλάγιος μπακ της Liverpool.  20 ετών.

Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Ο νεαρός άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε λόγω του σοβαρού τραυματισμού του Enrique και "ρίζωσε" στην βασική 11αδα της Liverpool. Αν και δεξιοπόδαρος ο Flano αγωνίστηκε (κυρίως) στο αριστερό άκρο και ήταν απολαυστικός. Ακούραστος, με καλή τεχνική και άψογη αμυντική προσήλωση κατάφερε να φτάσει ως και την προεπιλογή της Εθνικής Αγγλίας. Σημαντικό γρανάζι της εξαιρετικής Liverpool με το μέλλον να του ανήκει δικαιωματικά.

John Stone. Κεντρικός αμυντικός της Everton. 19 ετών.

Ακόμα ένας Άγγλος, ακόμα ένα σπουδαίο ταλέντο. Ο ύψους 1.88 στόπερ ήταν παρόν όταν τον χρειάστηκε ο Martinez και μάλιστα υπήρξε εξαιρετικός σε αρκετά παιχνίδια. Φοβερός στο ψηλό παιχνίδι με καλή τεχνική αν και του λείπει η εμπειρία. Έκανε κάποια λαθάκια σε πολλά παιχνίδια σε στιγμές μεγάλης πίεσης όταν είχε τη μπάλα στα πόδια- κάτι που είναι λογικό αν σκεφτούμε την ηλικία και τη θέση. Ήδη πολλές ομάδες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για τον νεαρό. Μεγάλο "παράσημο" για τον ίδιο η κλήση του από τον Hodgson στους stand-by παίκτες για το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Calum Chambers. Πλάγιος μπακ της Southampton. 19 ετών.

Οι "άγιοι" ήταν φέτος εξαιρετικοί. Μια ομάδα χάρμα οφθαλμών για όλους τους αγνούς ποδοσφαιρόφιλους. Ο Chambers πάλεψε για τη θέση "2" με τον Clyne και όπως δείχνουν τα τελικά νούμερα ήταν κερδισμένος. Αν συνεχίσει έτσι οι μέρες του στο St. Mary's θα πρέπει να θεωρούνται μετρημένες. Ήδη φημολογείται πιθανό μπάσιμο της Arsenal με τον παίκτη να λογίζεται ως ο αντικαταστάτης του Sagna. O Calum Chambers διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για να εξελιχθεί στο "σούπερ μπακ" που χρειάζεται ο Wenger.

Tomas Kalas. Κεντρικός αμυντικός της Chelsea. 20 ετών.

Πολλοί θα πουν πως είναι δυνατόν να μπαίνει ο Τσέχος σε αυτή τη 11αδα με μόλις δύο επίσημες συμμετοχές - και ίσως να έχουν δίκιο. Απλά ο Kalas αγωνίστηκε βασικός στο παιχνίδι "τελικός" του Anfield, ήταν άψογος και στέρησε (και αυτός) το πρωτάθλημα από τους "κόκκινους". Ο Mourinho έχει εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια - με το ταλέντο και τα χαρίσματα του νεαρού να μην αφήνουν κανένα ασυγκίνητο. Το μέλλον του ανήκει.

James Ward-Prowse. Κεντρικός μέσος της Southampton. 19 ετών.

Εδώ μιλάμε για σπάνιο ταλέντο. Ο νεαρός πολυσύνθετος μέσος πραγματοποίησε φοβερή σεζόν και λογικά από του χρόνου θα πρέπει να θεωρείται βασικότατος στην ομάδα του Pochettino. Άψογος συνδυασμός αμυντικών και επιθετικών αρετών και μια σπάνια (για την ηλικία του) ψυχραιμία που κάνουν τους ιδιοκτήτες των "αγίων" να τρίβουν τα χέρια τους. Εξαιρετικός και μια εκ των μεγαλύτερων αποκαλύψεων στο πρωτάθλημα που μόλις τελείωσε.

Nathan Redmond. Εξτρέμ της Norwich. 19 ετών.

Φοβερός και αυτός ο νεαρός Άγγλος εξτρέμ. Η ομάδα του μπορεί να υποβιβάστηκε αλλά ο Redmond απέδειξε πως μπορεί να σταθεί πολύ καλά στο υψηλότερο επίπεδο. Δεξιοπόδαρος ο Redmond με τον Hughton να τον χρησιμοποιεί κυρίως "έξω αριστερά" στην τάση της εποχής που θέλει τους πλάγιους επιθετικούς να παίζουν με το ανάποδο πόδι. Ο διεθνής με τις μικρές ομάδες της Αγγλίας έχει συμβόλαιο με τα "καναρίνια" για ακόμα τρία χρόνια και μένει να δούμε αν θα ακολουθήσει την ομάδα του στην Championship ή αν θα βρει ομάδα να συνεχίσει (λογικά δανεικός) στα σαλόνια της Premier League.

Adnan Januzaj. Επιθετικός μέσος της Man United . 19 ετών.

Ο νεαρός Βέλγος ήταν η όαση στην έρημο της United. Έγραψα γι' αυτόν από πολύ νωρίς μιας και δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο το σπάνιο ταλέντο αυτού του παίκτη. Μπαίνει στο αφιέρωμα αλλά στα δικά μου μάτια θεωρείται ήδη ένας πανέτοιμος ποδοσφαιριστής. Κλήθηκε στη "μαγική" ομάδα του Βελγίου για το Μουντιάλ και λογικά (και) πάνω στα δικά του πόδια θα χτιστεί η νέα- United. Μάγος.

Connor Wickham. Επιθετικός της Sunderland. 20 ετών.

O νεαρός διεθνής κλήθηκε εσπευσμένα από τον Poyet στις τελευταίες αγωνιστικές λόγω των τραυματισμών του Altidore και του Fletcher και με τα γκολ του έβαλε κι αυτός το "λιθαράκι" του στην παραμονή της ομάδας. 5 κρίσιμα γκολ στο πρωτάθλημα και 2 στο League Cup ίσως δώσουν στον Wickham την ευκαιρία να αγωνιστεί και του χρόνου στην Premier League. Μακάρι. Ο νεαρός θηριώδης striker δείχνει να το "'εχει" πάντως.

Harry Kane. Επιθετικός της Tottenham. 20 ετών.

Ακόμα ένα ταλέντο με τα χαρακτηριστικά και το σωματότυπο του Άγγλου φορ περιοχής. Ο Kane αγωνίστηκε στα τελευταία παιχνίδια των spurs και απέδειξε πως αξίζει μια θέση στο ρόστερ της ομάδας. Έξυπνος, δυνατός με εξαιρετικά τελειώματα θεωρώ πως μπορεί να βοηθήσει τους Λονδρέζους. Μένει να δούμε αν θα τον εμπιστευθούν ή αν θα συνεχίσουν με τις ακριβές αγορές για ενίσχυση της γραμμής κρούσης.

James Wilson. Επιθετικός της Man United. 18 ετών.

Θεωρείται ένα απ' τα μεγαλύτερα ταλέντα στο Νησί και όσοι τον απόλαυσαν στο παιχνίδι κόντρα στη Hull City ( για την 37η αγωνιστική) λογικά θα κατάλαβαν και το λόγο. Δύο γκολ και εξαιρετική παρουσία άφησαν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του νεαρού Άγγλου. Ήδη υπάρχει φήμη για δανεισμό του παίκτη στη Burnley για τη νέα σεζόν. Οι clarets επιστρέφουν στη μεγάλη κατηγορία και ο Wilson στο ρόστερ μιας ομάδας που θα παλέψει για τη σωτηρία θα έχει να αποδείξει πολλά. 

Παίκτες όπως ο Luke Shaw, o Ross Barkley, o Raheem Sterling, o Wilfred Zaha, o Ravel Morrison, o Nick Powell κ.α απουσιάζουν διότι θεωρώ πως ήταν πανέτοιμοι ποδοσφαιριστές πριν την έναρξη της σεζόν 2013-2014. Οι παραπάνω απέδειξαν πως από την επόμενη χρονιά θα πρέπει να πάρουν περισσότερες ευκαιρίες και (ίσως) μερικοί αποτελέσουν βασικούς παίκτες στις ομάδες που θα αγωνιστούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχει πολύ ταλέντο στο Νησί και καλό θα είναι οι ομάδες να δώσουν χώρο στους νεαρούς παίκτες. Χαρακτηριστικότερο (πρόσφατο) παράδειγμα από τη φετινή Liverpool δεν μπορεί να υπάρξει.















o Howell με τη φανέλα της Αγγλίας
Στις 9 Μαρτίου του μακρινού 1895 η εθνική Αγγλίας αγωνίστηκε κόντρα στην Ιρλανδία στο Derby. Τα "λιοντάρια" επικράτησαν με το ευρύ 9-0 αλλά συνέβη και κάτι άλλο που έμεινε δίπλα στην ιστορία του μεγάλου αυτού ρεκόρ για την ποδοσφαιρική ομάδα των Άγγλων. Για τα "τρία λιοντάρια" ,εκείνη τη μέρα, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ο Rabbi Howel. Σκοράροντας μάλιστα και ένα τέρμα- το πέμπτο μόλις στο 36ο λεπτό της αναμέτρησης. Θα μου πείτε όμως ,γιατί αυτό το γεγονός είναι τόσο σπουδαίο, και θα έχετε και δίκιο. Ο "Rab" , όπως ήταν το παρατσούκλι του, έγινε ο πρώτος Άγγλος διεθνής με καταγωγή ρομά και αυτή ήταν σίγουρα μια ηχηρή απάντηση των Άγγλων σε θέματα ισότητας μεταξύ των μειονοτήτων που υπήρχαν - και υπάρχουν ακόμα- σε ολόκληρο το Νησί.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Ο Rab Howell γεννήθηκε το 1869 στην περιοχή Wincobank του Sheffield και ξεκίνησε τα ποδοσφαιρικά του βήματα αρκετά μεγάλος , γύρω στα 20 του χρόνια, στην άσημη Rotherham Swifts FC. Αμέσως έδειξε τα αθλητικά του προσόντα και τα ποδοσφαιρικά του χαρίσματα και το 1890 θα υπογράψει στη νεοσύστατη Sheffield United του θρυλικού John Nicholson. Αν και στην αρχή της καριέρας του ξεκίνησε ως επιθετικός παίκτης (έπαιζε έξω δεξιά στο 2-4-4 της εποχής) ο σπουδαίος προπονητής τον έφερε στην άμυνα , εκεί όπου ο Rab διέπρεψε για (σχεδόν) 10 σεζόν. Μάλιστα το 1898 κατέκτησε και το μοναδικό πρωτάθλημα της καριέρας του με τις "λεπίδες" αφήνοντας δεύτερη τη σπουδαία Sunderland εκείνων των ετών.
η Sheffield United εκείνης της εποχής
Χαρακτηριστικό του σπουδαίου ποδοσφαιριστή ήταν η ανεξάντλητη αντοχή. Ο συμπαίκτης του στις "λεπίδες" Ernest "Nudger" Needham δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει για τις δυνάμεις και τις αντοχές του Rab και μάλιστα τον θεωρούσε τον πιο αθλητικό παίκτη που είχε δει σε ολόκληρη την καριέρα του. Το 1898 ο Howell άφησε το Sheffield και υπέγραψε στη Liverpool για 200 λίρες κάτω υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ακόμα και σήμερα ουδείς έχει γράψει τι ακριβώς είχε συμβεί και στη United  δεν ήθελαν να συνεχίσουν με τον βασικό τους μπακ. Μια ιστορία από εκείνα τα μακρινά χρόνια λέει πως ο Howell είχε "πουλήσει" ένα παιχνίδι - τίτλου κόντρα στη Sunderland σκοράροντας δύο αυτογκόλ - και αυτό ήταν που τον έστειλε εκτός ομάδας, όσο κι αν ήταν βασικό γρανάζι της μηχανής της Sheffield.
το βιβλίο του Steven Kay
Ο Rab αγωνίστηκε για δύο σεζόν στο Liverpool πριν κλείσει την σπουδαία (και αμφιλεγόμενη) καριέρα του στην Preston North End το 1903 εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού. Ο "Evergreen" του Sheffield γεννήθηκε και μεγάλωσε σε καραβάνι ρομά παρέα με άλογα , μουσικούς του δρόμου και κάθε λογής καλλιτέχνες και μικροεγκληματίες και (όπως είχε δηλώσει ο ίδιος) το ποδόσφαιρο ήταν αυτό που του έδωσε μια καλύτερη ζωή και τον έβγαλε απ' το δρόμο. Χωρίς αυτό ένας Θεός ξέρει που μπορεί να είχε καταλήξει μεγαλώνοντας και ζώντας κυριολεκτικά στο δρόμο.

Ακριβώς τι συνέβη μετά την ποδοσφαιρική του καριέρα αλλά και κατά τη διάρκεια αυτής δεν το μάθαμε ποτέ. Ο συγγραφέας Steven Kay πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το βιβλίο "The evergreen in red and white" προσπαθώντας να "φωτίσει" τις άγνωστες πτυχές της ζωής του παίκτη. Τα τρία πρώτα κεφάλαια υπάρχουν παρακάτω για όσους θέλουν να πάρουν μια ιδέα.

πατήστε εδώ.

Ο Howell πέθανε το 1937 στο Preston. Ήταν 67 ετών και πατέρας 5 παιδιών.

Διασημοι ποδοσφαιριστές με ρίζες ρομά στις μέρες μας είναι ο Andrea Pirlo, o Ricardo Quaresma, o Zlatan Ibrahimovic και
Εδώ και λίγη ώρα ο Roy Hodgson ανακοίνωσε την τελική 23αδα που θα εκπροσωπήσει τους Άγγλους στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας σε ένα μήνα. Με 1-2 εκπλήξεις η ομάδα, προσωπικά είδα αυτούς που περίμενα πάνω-κάτω και θεωρώ πως τα "λιοντάρια" ίσως έχουν επιτέλους τύχη με τον συνδυασμό ταλέντου-εμπειρίας που υπάρχει στην ομάδα. Ας δούμε τους παίκτες.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδημας

Τερματοφύλακες. 

Ο Joe Hart της Man City θα είναι το νούμερο ένα. Οι αλλαγές θα είναι ο Fraser Forster της Celtic και ο Ben Foster της West Brom. Ο John Ruddy της Norwich λογικά πλήρωσε τον υποβιβασμό της ομάδας του και έμεινε εκτός. Όπως και να έχει - προσωπικά θεωρώ άδικη την επιλογή του Ben Foster- και οι τρεις τερματοφύλακες είναι εξαιρετικοί.

Αμυντικοί

Εδώ τα πράγματα ήρθαν πολύ λογικά. O Gary Cahill και ο Phil Jagielka θα είναι το βασικό δίδυμο των στόπερ. Αλλαγές τους δύο νεαροί παίκτες (και πολύ δυναμικοί) της Man United. Ο Phil Jones και ο Chris Smalling. Στο αριστερό άκρο της άμυνας έχουμε αυτούς που έπρεπε (και είχα γράψει εδώ και μήνες) o Leighton Banes και το παιδί "θαύμα" της Southampton , ο Luke Shaw. Στο δεξί άκρο ο Glen Johnson. Αλλαγή του παίκτη της Liverpool δεν υπάρχει με τον Smalling να θεωρείται η αλλαγή του έμπειρου μπακ.

Μέσοι

Τέλειος συνδυασμός ταλέντου και εμπειρίας και εδώ για τους Άγγλους. Απ' τη μία ο αρχηγός Steven Gerrard και ο υπαρχηγός του Frankie Lampard και απ' την άλλη τα "μηχανάκια" Jordan Henderson και Jack Wilshere. Επίσης υπάρχει ο Ross Barkley (οι προσευχές μου εισακούστηκαν) , ο Adam Lallana και ο James Milner. O Raheem Sterling έκλεισε και αυτός εισιτήριο εξαργυρώνοντας τον φοβερό του ΄β γύρο όπως και ο Alex -Oxlade Chamberlain. Το "μάρμαρο" πλήρωσε και έμεινε εκτός ο Townsend της Tottenham. Λογικό βάσει της πτώσης του στο δεύτερο μισό της σεζόν.

Επιθετικοί

Εδώ περίμενα τρεις παίκτες με τον Hodgson να παίρνει τελικά τέσσερις. Ο Rooney είναι ο ηγέτης της επίθεσης με τον Sturridge να βρίσκεται δίπλα στον σπουδαίο παίκτη των "μπέμπηδων". Ο Ricky Lambert έχει ό,τι χρειάζεται ένας επιθετικός πάγκου και ο Daniel Welbeck αναμένεται να δώσει πολλές λύσεις με την ταχύτητα και την εκτελεστική του δεινότητα.


Καλή τύχη Λιοντάρια.
Πολλά έχουν γραφτεί για τον David Moyes. Για τη φετινή κακή Manchester United. Για "τελειωμένους" παίκτες και κακές σχέσεις στα αποδυτήρια. Όταν η ομάδα που έχει βαρεθεί να κατακτά τίτλους για (σχεδόν) 20 χρόνια ίσως μείνει εκτός Ευρώπης, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Είναι ο Σκοτσέζος τεχνικός όμως το πρόβλημα των "μπέμπηδων";

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Ο Moyes χθες είδε την ομάδα του να επικρατεί του Ολυμπιακού με 3-0 στο Old Trafford και να περνά στην επόμενη φάση του Champions League. Η United ήταν με την πλάτη στον τοίχο μετά το 2-0 της Ελλάδας και ο Σκοτσέζος γνώριζε πως αν δεν έφτανε στην ανατροπή ίσως να τελείωνε το "όνειρο" στο Theater Of Dreams του Manchester για τον ίδιο. Άλλωστε αυτός είναι και ο μοναδικός τίτλος (άσχετα αν δεν μπορεί να τον κατακτήσει) που κυνηγά η ομάδα αυτή τη στιγμή. Τι έκανε ο Moyes χθες; Όχι κάτι το σπουδαίο ή το καινοτόμο. Απλά πέρασε δίπλα στον Carrick τον 41χρόνο Giggs δίνοντας στην λειτουργία της ομάδας εκτός της εύκολης κάθετης πάσας που διαθέτει ο Ουαλός και ένα προπονητή εντός των τεσσάρων γραμμών. Ο Giggs δεν έκανε κούρσες (λογικό), δεν απείλησε με κάποιο "γλυκό" σουτ, δεν πίεζε ψηλά αλλά ήταν ο εγκέφαλος που ανέβασε ένα επίπεδο την ομάδα και ουσιαστικά χάρισε την πρόκριση στη United. Είναι πολύ απλό και φυσικά πιστώνεται στον Moyes καθώς ρίσκαρε-και κέρδισε με τη χρησιμοποίηση ενός παίκτη που και μεγάλος είναι και δεν έχει παιχνίδια φέτος.

Η United δεν ήταν καλή σε γενικές γραμμές. Ο άξονας εδώ και χρόνια φωνάζει, η άμυνα της δεν έχει σιγουριά, τα άκρα της δεν έχουν αυτή την έκρηξη που είχαμε θαυμάσει για πάνω από 10 χρόνια αλλά κατάφερε να σκοράρει τρία τέρματα απέναντι σε μια καλή ομάδα και να πάρει την πρόκριση. Τη μεγάλη πρόκριση για την ακρίβεια. Και επιστρέφω στον Moyes. O Σκοτσέζος έχει κάνει σίγουρα λάθη αλλά αυτή η ομάδα δεν γίνεται να χρεωθεί στον ίδιο. Θα ήταν πολύ άδικο αυτό για τον Moyes. Δεν ξέρω αν ο πρώην προπονητής της Everton είναι καλός ή κακός προπονητής για μια ομάδα του μεγέθους της United αλλά θα πρέπει να κριθεί από του χρόνου και σιγά-σιγά. Ο Ferguson παρέδωσε μια κουρασμένη ομάδα (άσχετα αν ήταν πρωταθλήτρια) στο Moyes θεωρώντας πως θα μπορούσε να συνεχίσει από εκεί που αυτός την άφησε. Η United μαζί με τη φυγή του Sir Alex έχασε εκτός από μια σπουδαία μορφή στον πάγκο και τις διασυνδέσεις με την FA, όπως και την ευνοϊκή μεταχείριση από τους διαιτητές που ποτέ δεν άφησαν τον Fergie παραπονούμενο. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων από το '93 και μετά.

Αυτό το 50-50 (που δεν είχαν μάθει αυτοί οι παίκτες της United) σε συνδυασμό με την κακή αγωνιστική κατάσταση αρκετών έφτασε την ομάδα στη φετινή της κακή παρουσία. Βάλτε στη "σούμα"και τον τραυματισμό του Fellaini για 2-3 μήνες που άφησε γυμνή την ομάδα στο χώρο της μεσαίας γραμμής αλλά και το γεγονός πως αρκετές ομάδες της Premier League αυτή τη στιγμή είναι καλύτερες της United και βγαίνει η συγκομιδή βαθμών και η αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Δεν γίνεται κάθε χρόνο να είσαι ο καλύτερος ή να είσαι πάντα καλός. Είναι μια αρχή που λίγοι δείχνουν να κατανοούν στο ποδόσφαιρο.Τα χρόνια (δυστυχώς) περνούν για όλους και δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις ευγενικά για τους μεγάλους παίκτες. Η ομάδα διαθέτει αυτή τη στιγμή κάποια σπουδαία ονόματα που είναι τα λυπάσαι. Φταίει ο Moyes για τους Ferdinand και Vidic; Φταίει ο Moyes για τον Fletcher και τον Carrick; Όχι βέβαια. Ο Σκοτσέζος φταίει σίγουρα για τον Zaha αλλά όπως έχει αποδειχθεί οι λόγοι είναι προσωπικοί και επίσης κάλυψε αυτή την "τρύπα" με τον Januzaj. Η πολύ καλή παρουσία του νεαρού μέσου πιστώνεται στον Moyes.

Επίσης στην τρέχουσα σεζόν υπάρχουν δύο πολύ μεγάλες νίκες του Moyes στη "σκακιέρα" του γηπέδου απέναντι σε δύο προπονητές που διαθέτουν αυτή τη στιγμή πολύ καλύτερη ομάδα απ' τη United. Ελάχιστοι δείχνουν να τις θυμούνται όμως. Η καθαρή νίκη επί της Liverpool για το League Cup και η νίκη για το πρωτάθλημα επί της Arsenal. Στη ζυγαριά βέβαια νίκες-ήττες ο Moyes βγαίνει χαμένος αλλά όπως έγραψα και παραπάνω δεν φταίει αυτός. Ο Ferguson τις πρώτες του σεζόν στο Old Trafford είχε βαρεθεί να τερματίζει εκτός δεκάδας και ήταν πολλοί αυτοί που φώναζαν τότε για απόλυση του Σκοτσέζου. Δυστυχώς έτσι είναι η μοίρα του προπονητή. Να κρίνεται καθημερινά από τον καθένα. Ακόμα και απ' τον πιο άσχετο.

Γνώμη μου είναι πως ο David Moyes πρέπει να μείνει στη United. Να διαχειριστεί ένα μεγάλο μπάτζετ και να τον αφήσουν να φτιάξει αυτός τη νέα-United. Τη δική του United. Αν σε τρία ή τέσσερα χρόνια δεν έχει κατακτήσει κάτι ή δεν έχει δείξει κάποια βελτίωση τότε ίσως πρέπει να γίνουν και πάλι αλλαγές. Μέχρι τότε υπομονή.

Και κάτι τελευταίο. Αν στη θέση του Moyes ήταν ο Guardiola (με αυτό ακριβώς το ρόστερ) η ομάδα θα έπαιζε όπως η Bayern; Ο Carrick θα έπαιζε όπως ο Tiago; O Rafael θα έπαιζε "εξάρι" όπώς ο Lahm; Ο Valencia και ο Young θα έκαναν τα "μαγικά" του Robben και του Ribery; O Cleverley θα έβγαζε τις κάθετες του Gotze; Στο playstation μπορεί. "Μα αυτό το ρόστερ πέρυσι πήρε το πρωτάθλημα", θα πουν πολλοί. Και φέτος με τον Ferguson θα ήταν στην τετράδα αλλά όχι αποκλειστικά για αγωνιστικούς λόγους. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος του Fergie προς τον Moyes. Επίσης είναι κάτι που αργήσαμε να το καταλάβουμε οι περισσότεροι.
Η εικόνα της Αγγλίας στο τελευταίο φιλικό με τη Δανία δεν ήταν καλή. Καθόλου καλή για την ακρίβεια. Η ομάδα του Roy Hodgson μπορεί να επικράτησε των Δανών με 1-0 χάρις στην κεφαλιά του Daniel Sturridge αλλά δεν έπεισε κανένα. Με τέτοιες εμφανίσεις στο Μουντιάλ της Βραζιλίας οι Άγγλοι δεν έχουν καμία τύχη. Τίποτα λιγότερο-τίποτα περισσότερο. Φυσικά και ένα φιλικό δεν είναι λόγος για καταστροφολογία αλλά είναι σίγουρα ένα "σημάδι" για το πως "αρμενίζουμε στραβά" στο γιαλό.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Φυσικά η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τους παίκτες που θα πρέπει να πλαισιώσουν την 23αδα του Hodgson όλο αυτό τον καιρό. Ποιοι πρέπει να είναι και φυσικά τι μπορεί να προσφέρει ο καθένας ανάλογα με την ηλικία του και με το πόσο καταπονημένος θα είναι σε τρεις μήνες από τώρα. Σήμερα με τη σειρά μου θα σας παρουσιάσω τη δική μου 23αδα. Τους παίκτες που εγώ θέλω να δω στη Βραζιλία, εξηγώντας φυσικά και τους λόγους. Ας τους δούμε.

Τερματοφύλακες

Το νούμερο 1 της Αγγλίας Joe Hart
Εδώ υπάρχουν τρεις πολλοί καλοί παίκτες. Φυσικά το νούμερο 1 ανήκει δικαιωματικά στον Joe Hart της Manchester City. Ο citizen έχει κάνει τεράστια πρόοδο τα τελευταία χρόνια και προσωπικά τον θεωρώ στους καλύτερους της Ευρώπης. Οι άλλοι δύο; Ο John Ruddy της Norwich πρέπει να είναι ο δεύτερος και ο Fraser Foster της Celtic ο τρίτος. Και οι δύο είναι πολύ καλοί τερματοφύλακες και φυσικά έχουν γεμάτες σεζόν τα τελευταία χρόνια. O Ben Foster έχει κληθεί και αυτός απ' τον Hodgson αλλά πολύ δύσκολα θα ταξιδέψει στη Βραζιλία. Άλλωστε θα είναι και πολύ άδικο για τους άλλους δύο αν ο παίκτης της Brom τους "φάει" τη θέση με 17 επίσημα παιχνίδια το πολύ.

Κεντρικοί αμυντικοί
o Gary Cahill

Εδώ θα ήθελα να δω βασικό τον John Terry. Βέβαια για τις γνωστές ιστορίες ο παίκτης της Chelsea έχει αποκλειστεί από την εθνική. Πάμε λοιπόν παρακάτω. Gary Cahill και Phil Jagielka θα πρέπει να είναι το βασικό δίδυμο των στόπερ. Αναντικατάστατοι στις ομάδες τους με εξαιρετική σεζόν αμφότεροι. Οι αλλαγές τους τώρα. Ο Michael Dawson της Tottenham είναι μια εξαιρετική λύση καθώς και καλή σεζόν διανύει και έχει και εμπειρία.Μένει ο τέταρτος. Μεταξύ σε Chris Smalling, Steven Caulker και Phil Jones θα επιλέξω τον Smalling. Ο στόπερ της Man United είναι ψηλός, γρήγορος και έχει περισσότερες εμπειρίες απ' τους άλλους δύο συν το γεγονός πως μπορεί να καλύψει και το δεξί άκρο της άμυνας σε ένα περισσότερο αμυντικό σύστημα.

Αριστερό μπακ
o νεαρός Luke Shaw

Επιτέλους ας μείνει εκτός ο Ashley Cole. Τεράστιος παίκτης, έχει προσφέρει τα πάντα και έχει τεράστια καριέρα πίσω του αλλά βρίσκεται σε πτωτική πορεία. Βασικός πρέπει - επιτέλους- να παίξει ο Leighton Baines της Everton και back-up του θα πρέπει να είναι ο Luke Shaw της Southampton. Εξαιρετικοί και οι δύο με τον νεαρό "άγιο" να μπορεί να αγωνιστεί με μεγάλη ευκολία και ως αριστερός μέσος αν και εφόσον χρειαστεί. Μακάρι να επιλέξει και ο Hodgson το νεαρό.

Δεξί μπακ
η παλιοσειά Glen Johnson

Εδώ τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Glen Johnson και Kyle Walker είναι ότι καλύτερο διαθέτει το Νησί στη θέση αυτή και αναμένεται να καλύψουν το δεξί άκρο της άμυνας για τα "λιοντάρια".Ελπίζω απλά να είναι απόλυτα υγιείς μέχρι το καλοκαίρι μιας και οι δύο είχαν προβλήματα τραυματισμών στη διάρκεια της χρονιάς. Ο παίκτης των spurs τα τελευταία χρόνια είναι σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση με τον παίκτη των "κόκκινων" να κερδίζει σε εμπειρία. Στο μυαλό του Hodgson πάντως υπάρχει η περίπτωση να πάει στη Βραζιλία με ένα καθαρόαιμο δεξί μπακ.

Κεντρικοί μέσοι
o τεράστιος Steven Gerrard

Εδώ υπάρχει ο τέλειος συνδυασμός εμπειρίας και ταλέντου. Από τη μία ο εμβληματικός αρχηγός Steven Gerrard και ο υπαρχηγός του Frank Lampard και απ' την άλλη το "μηχανάκι" της Liverpool, Jordan Henderson και ο ισορροπιστής της Arsenal, Jack Wilshere. Ο παίκτης των gunners θα είναι τραυματίας για περίπου ενάμιση μήνα αλλά δεν νομίζω να υπάρξει πρόβλημα για το Μουντιάλ. Αν δεν τα καταφέρει μια καλή λύση θα είναι ο Gareth Barry της City (δανεικός στην Everton) μιας και διανύει εξαιρετική σεζόν και είναι αρκετά έμπειρος.

Πλάγιοι μέσοι
o παίκτης των spurs

 Αν δεν ήταν τραυματίας ο Theo Walcott η φανέλα με το 7 θα ήταν δική του. Τώρα αυτό το νούμερο θέλω να το δω στην πλάτη του James Milner της Man City. Φοβερά αθλητικά προσόντα και το γεγονός πως μπορεί να καλύψει με τη ίδια ευκολία τόσο το δεξί άκρο όσο και το αριστερό τον κάνουν αναντικατάστατο στην 11αδα των "λιονταριών". Τα ίδια πάνω-κάτω ισχύουν και για τον αρχηγό της Southampton, Adam Lallana. O "άγιος" βάσει της χρονιάς του αξίζει και με το παραπάνω μια θέση για το Μουντιάλ. Οι άλλες δύο θέσεις τώρα είναι για τους δύο "υδραυλικούς" της Premier League. Ο Andros Townsend της Tottenham και ο Raheem Sterling  της Liverpool αξίζουν να βρεθούν στη Βραζιλία λόγω ταλέντου. Και οι δύο διαθέτουν αυτό το απρόβλεπτο που σπανίζει τα τελευταία χρόνια σε Άγγλους ποδοσφαιριστές και αυτή την έκρηξη που πολύ δύσκολα μπορεί να σταματήσει ακόμα και ο καλύτερος αμυντικός. Μειονεκτήματα υπάρχουν όπως η απειρία αλλά είδαμε τόσα χρόνια και με τους έμπειρους.

Επιθετικοί
o Ross Barkley

Μένουν τέσσερις θέσεις επιθετικών αλλά εγώ θα τις κάνω 3+1. Φυσικά το 10 πάει στον Wayne Rooney και το 9 στον Daniel Sturridge για λόγους που γνωρίζεις ακόμα και αν δεν είσαι φανατικός της Premier League. O Rickie Lambert θα είναι η αλλαγή τους καθώς διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται ένας επιθετικός πάγκου και μένει ακόμα ένας. Αυτός θα πρέπει να είναι ο Ross Barkley της Everton. Ο 20χρόνος δεν είναι επιθετικός αλλά μπορεί να αγωνιστεί ως αλλαγή του Rooney στο 4-5-1 που αναμένεται να παίξει η Αγγλία (ή 4-4-2 αν προτιμάτε ή 4-2-3-1 για να το καταλάβετε καλύτερα) καθώς ο άσος της united θα παίζει πίσω από τον Sturridge. Εκεί φυσικά αγωνίζεται και ο παίκτης των "ζαχαρωτών".
Το γεγονός πως πίσω από τον επιθετικό μπορεί να αγωνιστεί και ο Sterling δίνει ακόμα ένα πόντο στην παρουσία του Barkley στην 23αδα. Ο νεαρός της Everton επίσης μπορεί να αγωνιστεί και δίπλα στον κεντρικό μέσο αλλά και στα άκρα υπό προϋποθέσεις. Παίκτης άκρως ποιοτικός που πρέπει να ταξιδέψει στη Βραζιλία.





Ένα νούμερο-μια ιστορία
Αφιερωμάτων συνέχεια με τους "κόκκινους" του Merseyside. Σήμερα θα ασχοληθώ με την ιστορία της φανέλας με το νούμερο 7 από το μακρινό 1939 ως και τις μέρες μας για την ομάδα της Liverpool. Τα ονόματα που έχουν φορέσει τη φανέλα με αυτό το νούμερο κυριολεκτικά τρομάζουν τόσο για τις ικανότητες τους εντός του γηπέδου όσο και για τους τίτλους που κέρδισαν με την κορυφαία ομάδα που έβγαλε ποτέ το Νησί.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Στις 5 Ιουλίου του 1939 αποφασίστηκε στην Αγγλία η αρίθμηση στις φανέλες των βασικών παικτών από το 1 ως το 11. Ο θρυλικός προπονητής της Arsenal , Herbert Chapman ήταν ο πρώτος που είχε βάλει νούμερα στις φανέλες των ποδοσφαιριστών του ,μερικά χρόνια νωρίτερα, αλλά δίχως την επίσημη συγκατάθεση της ομοσπονδίας δεν μπόρεσε να το συνεχίσει και να το καθιερώσει. Το ίδιο είχε συμβεί με την Chelsea το 1929 για μία και μόνο αναμέτρηση με τον τερματοφύλακα να αγωνίζεται όμως χωρίς αριθμό. Αρκετά όμως με τον πρόλογο. Ας δούμε την ιστορία της φανέλας με το νούμερο 7 των "κόκκινων" από το μακρινό 1939 μέχρι και τις μέρες μας.

Ο "πρώτος" Billy Liddell.

o Liddell κατά την είσοδο του στο γήπεδο
Ο πρώτος που φόρεσε τη φανέλα με το νούμερο 7 ήταν ο Billy Liddell τη σεζόν 1939-1940. Φυσικά επειδή υπήρχαν μόνο 11 νούμερα για τους βασικούς ο Liddell είχε αγωνιστεί και με άλλα νούμερα αλλά συνήθως όταν ξεκινούσε βασικός φορούσε το νούμερο 7. Η σεζόν φυσικά και δεν τελείωσε λόγω του Β' παγκοσμίου πολέμου με το πρωτάθλημα να επιστρέφει το 1946, όταν πλέον τα σύννεφα του πολέμου ήταν οριστικά παρελθόν. Αξίζει να αναφέρω πως τον σπουδαίο παίκτη τον είχε ανακαλύψει ο Matt Busby. O μετέπειτα προπονητής της Man United τότε ήταν παίκτης της Liverpool και μάλιστα φορούσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού. O Billy Liddell αγωνίστηκε στους "κόκκινους" μέχρι και το 1961 όταν και σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Ο παίκτης φόρεσε μόνο τη φανέλα της Liverpool κερδίζοντας το πρωτάθλημα του 1947 και σκοράροντας 230 τέρματα σε ολόκληρη την καριέρα του.

O μοναδικός Ian Callaghan

Το 7 του Liddell πήγε στον σπουδαίο Άγγλο το 1960. Ο Callaghan αγωνίστηκε στους "κόκκινους" απ' το 1960 μέχρι και το 1978 κατακτώντας τα πάντα με τη σπουδαία ομάδα της Liverpool εκείνων των ετών. 5 πρωταθλήματα Αγγλίας, 2 FA Cup, 2 Κύπελλα Πρωταθλητριών, 2 Κύπελλα Uefa και φυσικά Πρωταθλητής κόσμου το 1966 με την Αγγλία είναι οι σπουδαιότεροι τίτλοι αυτού του κορυφαίου παίκτη που δόξασε όσο λίγοι τη φανέλα με το Liverbird στο στήθος. Ο σπουδαίος Άγγλος κατέχει ακόμα μια "πρωτιά". Ήταν ο παίκτης που πρωτοστάτησε - και απαίτησε- στο να παίρνουν μετάλλιο νικητή και οι αναπληρωματικοί της ομάδας που κατακτά το Μουντιάλ. Φυσικά και "κέρδισε" αυτή του την απαίτηση. Άλλωστε ο Callaghan δεν έχανε. Πουθενά.

Ο super star Kevin Keegan

Εδώ μιλάμε για ένα εκ των σπουδαιότερων Άγγλων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Το 1971 ο Bill Shankly θα φέρει στο Anfield τον Keegan απ' τη Scunthorpe και ο νεαρός επιθετικός μαζί με την υπογραφή του θα γράψει ιστορία. Αγωνίστηκε στους "κόκκινους" με το 7 στην πλάτη μέχρι το 1977 και κατέκτησε μαζί τους τα πάντα. Ο Keegan ήταν μια πραγματική μηχανή των γκολ και ένας star εντός και εκτός γηπέδων. Δοκίμασε - και πέτυχε- και εκτός συνόρων υπογράφοντας στο Αμβούργο το '77. Στη Γερμανία ο Keegan έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής, κατέκτησε το πρωτάθλημα του '79 και έφτασε μέχρι και τον τελικό του Πρωταθλητριών το 1980. Εκεί οι Γερμανοί γνώρισαν την ήττα από τη Nottingham Forest του Brian Clough.

O βασιλιάς Kenny Dalglish

O άνθρωπος που αντικατέστησε τον Keegan ήταν ένας 25χρόνος Σκοτσέζος που είχε ξετινάξει τα δίχτυα σε ολόκληρη τη Σκοτία με τα χρώματα της Celtic. Ο Kenny Dalglish πήρε το 7 του Keegan και μαζί του τα ηνία στο σκοράρισμα της ομάδας καταφέρνοντας να γίνει ο "βασιλιάς" του Kop και φυσικά ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας. Κατέκτησε όλους τους τίτλους που μπορούσε να πάρει με τη Liverpool και μάλιστα για μερικές σεζόν είχε τον τίτλο του παίκτη-προπονητή. Το '91 άφησε τον πάγκο των reds για να επιστρέψει το 2011 και να οδηγήσει την ομάδα στην κατάκτηση του League Cup το 2012. Ο κορυφαίος απλά.

O μαχητής Peter Beardsley

To 1987 o Beardsley άφηνε τη Newcastle για τη Liverpool παίρνοντας και το 7 του King Kenny που σιγά-σιγά έπαιζε όλο και λιγότερο. Ο Άγγλος μέσος ήταν ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και πέτυχε τη Liverpool στα τελευταία της πρωταθλήματα. Κατάφερε να στεφτεί πρωταθλητής Αγγλίας το '88 και το '90 όπως και κυπελλούχος το '89 σκοράροντας 59 γκολ σε 175 εμφανίσεις με τους "κόκκινους" του Merseyside. Το 1991 άφησε τους reds για τα χρώματα της Everton.

O ξεχασμένος David Speedie

Το 1991 ο Dalglish θα φέρει στην ομάδα τον Σκοτσέζο επιθετικό David Speedie με τον παίκτη να παίρνει τη φανέλα με το νούμερο 7. Ο Speedie θα σκοράρει στο ντεμπούτο του στο Old Trafford και θα συνεχίσει με δύο τέρματα κόντρα στην Everton αλλά κάπου εκεί θα αρχίσει η κατιούσα για τον παίκτη. Όταν μάλιστα θα αναλάβει προπονητής ο Souness ο παίκτης θα πωληθεί στην Blackburn του Dalglish. Δεν έκανε καριέρα στους "κόκκινους" απλά πρόλαβε να σκοράρει σημαντικά τέρματα και να αγαπηθεί από αρκετούς στο Anfield.

O Eυρωπαίος Dean Saundres

Νέος προπονητής-νέοι παίκτες με τον Souness να φέρνει στο Anfield το 1992 τον Ουαλό striker της Derby , Dean Saundres. Ο παίκτης ήταν το στήριγμα του Ian Rush στην εθνική Ουαλίας και ο Souness ήθελε να τους δει μαζί και στη Liverpool. Ο Saundres αγωνίστηκε μία σεζόν με το 7 στην πλάτη σκοράροντας αρκετά τέρματα και κατακτώντας το FA Cup του 1992. Μάλιστα έγινε ο πρώτος παίκτης των "κόκκινων" που σκοράρε τέσσερα γκολ σε ένα Ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Ο λίγος Nigel Clough

To καλοκαίρι του 1993 ο γιος του σπουδαίου Brian Clough υπογράφει για τη Liverpool. Ο Nigel Clough ήταν ένας πολλά υποσχόμενος επιθετικός απλά στη Liverpool δεν κατάφερε να πετύχει. Με το 7 στην πλάτη αγωνίστηκε για τρεις σεζόν πραγματοποιώντας λίγες εμφανίσεις. Μερικές εξ αυτών ήταν σπουδαίες με το πέρασμα του παίκτη από το Anfield να θεωρείται αποτυχημένο και ο παίκτης "λίγος" για να σηκώσει τη φανέλα του σπουδαίου αυτού club.

Ο σπουδαίος Steve McManaman

Τη σεζόν 1996-1997 η φανέλα με το νούμερο 7 θα πάει στον Steve McManaman. O Άγγλος μέσος αγωνίζονταν με τα χρώματα της Liverpool από το 1990 αλλά περίμενε καρτερικά 6 σεζόν για να πάρει το σπουδαίο αυτό νούμερο. Σπουδαίος παίκτης ο McManaman κάτι που απέδειξε και με το πέρασμα του από τη Real Μαδρίτης αλλά και με τις εμφανίσεις του με τα "τρία λιοντάρια".

Ο "πρώτος ξένος" Vladimir Smicer

To 1999 o νέος κάτοχος του 7 ήταν ο Vladimir Smicer. Μεγάλο ταλέντο ο Τσέχος αλλά οι πολλοί τραυματισμοί δεν τον άφησαν να κάνει την σπουδαία καριέρα που ονειρεύονταν με τους reds. Παραμένει αγαπημένος στους φίλους της ομάδας και φυσικά έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στην κατάκτηση του Champions League το 2005. To 7 το άφησε το 2003 για το νούμερο 11.

Ο άτυχος Harry Kewell

Θεωρήθηκε (και ήταν) μεγάλη μεταγραφή το 2003 καθώς ο Αυστραλός μεσοεπιθετικός είχε κάνει εξαιρετικές σεζόν με τη Leeds United. Ο Kewell πήρε το νούμερο 7 αλλά η ατυχία και οι τραυματισμοί τον εμπόδισαν να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του και τελικά άφησε το Anfield το 2008. Κατέκτησε το Champions League το 2005 όπως και το FA Cup το 2006 και είχε αγωνιστεί ως αλλαγή στον τελικό της Αθήνας στην ήττα με 2-1 απ' τη Milan.

O αδικημένος Robbie Keane

Το καλοκαίρι του 2008 η Liverpool θα έρθει σε συμφωνία με τον Ιρλανδό επιθετικό Robbie Keane για 19 εκατομμύρια λίρες. Ο Keane θα γίνει κάτοχος της φανέλας με το 7 με τους οπαδούς των "κόκκινων" να ονειρεύονται μεγαλεία καθώς στην ομάδα υπήρχε και ο Fernando Torres. O Keane φόρεσε τη φανέλα της Liverpool σε 27 παιχνίδια (για όλες τις διοργανώσεις) και σκόραρε 7 τέρματα. Στη μεταγραφική περίοδο του Γενάρη ο Levy θα αγόρασει τον παίκτη και πάλι για την Tottenham ικανοποιώντας και με το παραπάνω τους φίλους των Λονδρέζων. Προσωπικά θεωρώ πως αν ο Keane δεν είχε φύγει μεσούσης της χρονιάς η Liverpool δεν θα είχε χάσει για κανένα λόγο το πρωτάθλημα του 2009.

Ο πιστολέρο Luis Suarez

Τον Ιανουάριο του 2011 η Liverpool θα πουλήσει τον Torres στην Chelsea και θα αντικαταστήσει τον Ισπανό με τους Andy Carroll και Luis Suarez. Ο Άγγλος επιθετικός δεν κατάφερε να "σηκώσει" τη βαριά φανέλα των ""κόκκινων" με τον Ουρουγουανό να γίνεται αργά αλλά σταθερά ο νέος μεγάλος ηγέτης της ομάδας. Φυσικα το νούμερο που διάλεξε ο Suarez ήταν το 7. Μετά από μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής ο επιθετικός από το Salto της Ουρουγουάης κατάφερε να εξελιχθεί σε κορυφαίο παίκτη και φυσικά ξεκίνησε την ερωτική του σχέση με τα δίχτυα. Ο Suarez μετρά σε 123 αναμετρήσεις 75 τέρματα και φυσικά συνεχίζει. Το 2012 κατέκτησε το League Cup στο Wembley έχοντας προπονητή τον θρυλικό Kenny Dalglish.

Το νούμερο 7 αξίζει να σημειωθεί πως το είχε φορέσει σε αρκετές αναμετρήσεις και ο John Aldridge στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αλλά και ο Nigel Spackman την ίδια περίοδο. Βέβαια το νούμερο του Aldridge ήταν το 8 και του Spackman το 5. Επίσης ο Sammy Lee είχε αγωνιστεί με το νούμερο 7 σε κάποιες αναμετρήσεις την περίοδο που μεσουρανούσε στο Anfield o King Kenny Dalglish.






Είναι για πολλούς ο κορυφαίος προπονητής του πλανήτη. Ο άνθρωπος που αγαπούν να μισούν. Εριστικός, αλαζόνας , γραφικός είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που του έχουν δοθεί ανά καιρούς από δημοσιογράφους μέχρι απλούς φιλάθλους στην εξέδρα. Η ουσία μία, όλοι -μα όλοι- θέλουν να ασχολούνται μαζί του. Ότι ήταν ο τεράστιος Brian Clough πριν αρκετά χρόνια, ο Πορτογάλος έχει καταφέρει να το φτάσει-και για πολλούς να το ξεπεράσει. Φυσικά και αναφέρομαι στον Jose Mourinho.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Οι ιδιαίτερα ευρηματικοί Άγγλοι δημοσιογράφοι , όταν ο Mourinho ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του στους "μπλε" του Λονδίνου με αρκετά αγωνιστικά προβλήματα είναι η αλήθεια, δεν δίστασαν να παραφράσουν το "Special One" σε "Special Once" αφήνοντας πολλές αιχμές για τη "φόρμα" του σπουδαίου προπονητή. Ο Πορτογάλος - στην αρχή- φαίνονταν να συναντά πολλά προβλήματα στη δομή της ομάδας , παρουσιάζοντας ένα σύνολο που φάνταζε τόσο ξένο από αυτό που μας είχε συνηθίσει από την θητεία του στην Porto μέχρι τη Real Μαδρίτης πέρυσι. Αποτέλεσμα ήταν η Chelsea να μην παίζει καλό ποδόσφαιρο, να δέχεται πολλές ευκαιρίες και φυσικά να χάσει αρκετούς "εύκολους" βαθμούς. Βαθμούς που στην πρώτη θητεία του Πορτογάλου δεν είχαν χαθεί ούτε για αστείο.

Μισή σεζόν αργότερα η Chelsea δείχνει να έχει βρει το δρόμο της και πλέον μπορεί να χαρακτηριστεί ως "ομάδα Mourinho". Για να γίνει βέβαια αυτό δεν ήρθαν όλα εύκολα. Ο Πορτογάλος έπρεπε να αφήσει σιγά-σιγά εκτός πλάνων δύο εκ των ποιοτικότερων ποδοσφαιριστών του, επειδή δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το στυλ παιχνιδιού που αυτός λατρεύει και να μεταδόσει αργά αλλά σταθερά το πλάνο του σε αυτούς που δεν τον ήξεραν. Άλλωστε από εκείνο το "έχω κατακτήσει τα πάντα-εσείς τίποτα" που είχε πει στους παίκτες των "μπλε" όταν ανέλαβε τα ηνία της Chelsea έχουν περάσει πολλά χρόνια. Πολλοί απ' τους νυν παίκτες του έχουν κατακτήσει κυριολεκτικά "τα πάντα". Ο Juan Mata (mvp της ομάδας τη σεζόν 2012-2013) και ο Kevin de Bruyne πουλήθηκαν σε Man United και Wolfsburg αντίστοιχα γεμίζοντας τα ταμεία με ρευστό και γλιτώνοντας τον Πορτογάλο από βέβαιη γκρίνια. Κι όμως αυτοί οι δύο ποδοσφαιριστές δεν μπορούσαν να αγωνιστούν σε "ομάδα Mourinho". Όπως δεν μπορούσε ο Zlatan στην Inter του Mourinho , όπως δεν μπορούσε ο Crespo στην Chelsea του Mourinho, όπως δεν μπορούσε ο τεράστιος Kaka στη Real του Πορτογάλου.

Οι ομάδες του Mourinho αγγίζουν πολλές φορές το όριο του αντιαθλητικού. Δεν νοείται ομάδα του που να μην "ματώνει" για το αποτέλεσμα, δεν νοείται ποδοσφαιριστής του που να μην "δαγκώνει" τον αντίπαλο. Όσο ποιοτικός και να είσαι αν δεν μαρκάρεις , αν δεν βάζεις πρώτα το συμφέρον του συνόλου, αν δεν είσαι έτοιμος να θυσιαστείς για την ομάδα απλά "δεν παίζεις". Όποιος και να είσαι. Ο Eto'o άλλαξε θέση στην Inter για τον Πορτογάλο, o Ολλανδός Wesley Sneijder στους Ιταλούς είχε μετατραπεί στον απόλυτο κεντρικό μέσο υπό τις οδηγίες του, οι παίκτες της Chelsea έπαιζαν γι' αυτόν γεμίζοντας με τίτλους τις τροπαιοθήκες τους και αν ο Ronaldo είχε βάλει λίγο πιο κάτω το τεράστιο "εγώ του" η Real ίσως είχε φτάσει στο πολυπόθητο 10ο Ευρωπαϊκό της πρωτάθλημα.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αναμετρήσεις της Porto με τη Man United και τη Lazio. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις μάχες της δικής του Chelsea με τη Liverpool και τη Barcelona. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα παιχνίδια της Inter με τη Milan και τη Barca ή τις μάχες του με τους Καταλανούς ως προπονητής των Μαδριλένων. Πολλά σκληρά μαρκαρίσματα, αρκετές κάρτες (κίτρινες και κόκκινες) , πολύ παρασκήνιο και φυσικά αρκετές αντιαθλητικές μέθοδοι από τον ίδιο. Θυμηθείτε τα ιστορικά παιχνίδια με τη Lazio το 2003 για το Uefa και θα με καταλάβετε. Το ξύλο που δέχτηκε φέτος ο Suarez στο παιχνίδι του Stamford Bridge από τον Willian και τον Eto'o ή το ξύλο που είχε δεχθεί ο Messi από τον Adebayor στις κόντρες της Barcelona με τη Real είναι χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα. Και όλοι αυτοί δεν είναι αμυντικοί παίχτες αλλά επιθετικοί. Γι' αυτό το λόγο πήραν πόδι και ο Mata με τον de Bruyne. Ας γνωρίζουν εκατοντάδες "κιλά μπάλα" και οι δυο.

To ρόστερ της Chelsea γεμίζει και πάλι με παίκτες συνόλου. Παίκτες έτοιμους να θυσιαστούν για τον προπονητή τους και το συμπαίκτη τους. Ποιοτικούς ποδοσφαιριστές που θα βάλουν το κεφάλι χαμηλότερα από τους χαμαληδες της ομάδας για το κοινό συμφέρον. Παίκτες δυνατούς και μπαρουτοκαπνισμένους. Όποιος δεν μπορεί απλά αποχωρεί. Γι' αυτό αποκτήθηκε ο Salah ως αντικαταστάτης του Mata. Γι' αυτό ο Essien δόθηκε στη Milan. Γι' αυτό ο David Luiz έγινε παγκίτης φέτος. Γι' αυτό ο Andre Schurrle έχει γίνει αγαπημένο παιδί του προπονητή. Κάπως έτσι η Chelsea έγινε και πάλι ομάδα Mourinho και όλοι - μα όλοι- έχουν αρχίσει και πάλι να φοβούνται τους Λονδρέζους. Η απάντηση στην ερώτηση "Ποιος μπορεί;" σε οτιδήποτε ποδοσφαιρικό  δεν είναι άλλη απ' το  "Η Chelsea μπορεί".
o Ετο'ο μετά το τρίτο τέρμα
Την τιμητική της είχε σήμερα στην Premier League η Αφρικανική ήπειρος. Ο Καμερουνέζος Samuel Eto'o σκόραρε χατ τρικ απέναντι στη Manchester United -οδηγώντας τους μπλε σε μια μεγάλη νίκη- και ο Τογκολέζος  Emanuel Adebayor με δύο γκολ έγινε ο βασικός υπαίτιος της νίκης των spurs στην έδρα της Swansea. Ρεκόρ και για τον Mourinho αλλά και για τον Eto'o.

Στο Stamford Bridge η Chelsea επικράτησε της United με 3-1 και έφτασε τους 49 βαθμούς ( στο -2 από την πρώτη Arsenal). Ήρωας για την ομάδα του Mourinho ο Eto'o. Ο σπουδαίος επιθετικός άνοιξε το σκορ στο 17' με φοβερό σουτ , αφού πρώτα εξέθεσε τον Jones, στο 45' σκόραρε από κοντά για το 2-0 και στο 49' με προβολή τελείωσε και την αναμέτρηση και τυπικά. Αυτό ήταν το πρώτο χατ τρικ παίκτη της Chelsea κόντρα στη Man United. H ομάδα του Moyes πάντως δεν τόσο κακή απλά προδόθηκε από την τραγική της (για ακόμα μία φορά) αμυντική λειτουργία.Το γκολ της τιμής για τους "μπέμπηδες" από τον Hernandez στο 78'. Αυτή ήταν η 100η νίκη του Mourinho σε 126 αναμετρήσεις και είναι η γρηγορότερη κατοστάρα ever καθώς ο Ferguson είχε χρειαστεί 146 παιχνίδια για να το καταφέρει. Η United μετά και
από αυτή την ήττα έμεινε στο -14 από την πρώτη θέση και στο -6 από την 4η θέση.

Στο Liberty η Tottenham επικράτησε της Swansea με 1-3 και έπιασε την Liverpool στην 4η θέση. Το σκορ άνοιξε ο Adebayor στο 35' με το αυτογκόλ του Chico στο 53' να τελειώνει ουσιαστικά και την αναμέτρηση. Τα "σπιρούνια" έφτασαν και σε τρίτο τέρμα και πάλι με τον Adebayor στο 71' μετά από ωραία αντεπίθεση και ασίστ του Rose. Οι "κύκνοι" το μόνο που κατάφεραν ήταν να μειώσουν με τον Ιβοριανό Bony στο 78'. Φοβερό και αυτό το γκολ από τον killer της ομάδας. Η ομάδα του Laudrup έχει πληγεί από πολλούς τραυματισμούς και δεν μπορεί να βρει τον καλό της εαυτό τον τελευταίο καιρό.  Οι 21 βαθμοί (στο +3 από τη ζώνη του υποβιβασμού) δεν μπορούν να θεωρηθούν καθόλου καλή συγκομιδή.
ο Adebayor μετά το 0-3

Αποτελέσματα Κυριακής 22η αγωνιστική

Chelsea vs Man United 3-1

Swansea vs Tottenham 1-3


Κωνσταντίνος Καραδήμας



Έχουμε δει 21 αγωνιστικές στη φετινή Premier League και όλοι πλέον μιλάνε για το καλύτερο πρωτάθλημα των τελευταίων 15 ετών σίγουρα. Σήμερα θα ρίξουμε μια ματιά στις ομάδες της πρώτης "οχτάδας" παρουσιάζοντας τρεις παίκτες από κάθε club. Τον καλό, τον κακό και τον ξεχασμένο στο πρώτο μισό του φετινού πρωταθλήματος.

ο Aaron Ramsey
Arsenal ( 1η - 48 βαθμοί)

O καλός Aaron Ramsey

Είναι ο παίκτης που έχει κάνει τους πάντες να τρίβουν τα μάτια τους με τις φετινές του εμφανίσεις. Από τις προηγούμενες μέτριες σεζόν ο Ουαλός έχει πάει στην εξαιρετική φετινή δίνοντας στους gunners τρομερή ποιότητα στο κέντρο. 18 εμφανίσεις με 8 τέρματα στο πρωτάθλημα είναι φοβερό νούμερο για κεντρικό μέσο. Αν συνεχίσει έτσι η Arsenal ολοένα και θα βρίσκεται πιο κοντά στην υπέρβαση.

O κακός Carl Jenkinson

O νεαρός Άγγλος πλάγιος μπακ είναι η φετινή παραφωνία όταν του δίνεται η ευκαιρία να αγωνιστεί. Σε μια ομάδα που λειτουργούν τα περισσότερα ρολόι ο Jenkinson είναι εκεί για να θυμίσει πως ποτέ σε μια καλολαδωμένη μηχανή δεν είναι όλα τα γρανάζια σωστά.

Ο ξεχασμένος Thomas Vermaelen

O Βέλγος στόπερ-και αρχηγός της ομάδας- έχει δει την καριέρα του να μπαίνει σε μπελάδες λόγω της εξαιρετικής χημείας των Koscielny-Mertesacker. Οι 7 μόλις συμμετοχές είναι κακός απολογισμός για ένα παίκτη που έχει μάθει να ξεκινά η άμυνα απ' αυτόν όσα χρόνια παίζει επαγγελματικό
 ποδόσφαιρο.

Man City ( 2η - 47 βαθμοί)

Ο καλός Alvaro Negredo

Η επιλογή είναι απλή. Ο Ισπανός βρίσκεται πρώτη φορά εκτός της χώρας του, στο πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και τα πηγαίνει εξαιρετικά. Έχει κερδίσει φανέλα βασικού και σκοράρει με τρομερή συχνότητα. Πολλοί δε τον πίστεψαν με τον ίδιο να απαντά στο γήπεδο.

Ο κακός Matija Nastasic

Ο Σέρβος αμυντικός χρεώνεται αρκετούς από τους χαμένους βαθμούς της City (και) φέτος. Ευτυχώς για την ομάδα ο Pellegrini τον άφησε  στον πάγκο και είδε την ομάδα του να πραγματοποιεί επιτέλους ένα νικηφόρο σερί.

Ο Jack Rodwell
Ο ξεχασμένος Jack Rodwell

Ο ιδιαίτερα ταλαντούχος  αμυντικός μέσος βλέπει ακόμα μια χρονιά χαμένη για τον ίδιο. Πόσες είναι οι φετινές του εμφανίσεις στο πρωτάθλημα; Μόλις μία. Το παράδοξο είναι πως ο παίκτης δεν χρησιμοποιείται ούτε στο κύπελο, ούτε στο league cup, ούτε στην Ευρώπη. Πραγματικά κρίμα για το νεαρό.

Chelsea ( 3η 46 βαθμοί)

Ο καλός John Terry

Η έλευση Mourinho μετέτρεψε τον διεθνή στόπερ και πάλι σε κορυφαίο παίκτη. Ο Terry δεν έχει χάσει λεπτό σε αγώνα της Premier και είναι ο νούμερο ένα υπαίτιος για την αλλαγή ως προς το καλύτερο της αμυντικής λειτουργίας των "μπλε".

Ο κακός Kevin de Bruyne


Ο Βέλγος μέσος πήρε αρκετές ευκαιρίες στην αρχή της σεζόν και δεν έπεισε είναι η αλήθεια. Ίσως τελικά η φανέλα της Chelsea να είναι βαριά γι'αυτόν. Ο παίκτης ίσως πάρει ακόμα μια ευκαιρία από τον Πορτογάλο, αν δεν πείσει τότε ίσως αποτελέσει οριστικά παραλθόν από το Stamford Bridge.

O ξεχασμένος Juan Mata

Εκ των κορυφαίων των δύο περασμένων σεζόν αυτή τη στιγμή έχει καταντήσει παγκίτης πολυτελείας. Ο Ισπανός μέσος δεν παίρνει πολλές ευκαιρίες απ' τον Special One και οι φίλοι των "μπλε" αναπολούν τις σπουδαίες του εμφανίσεις.

Liverpool ( 4η 42 βαθμοί)

Ο καλός Luis Suarez


Ο pistolero τα βρήκε με τη διοίκηση, έμεινε στο Anfield και αυτή τη στιγμή είναι ο πιο φορμαρισμένος παίκτης της Ευρώπης. Ο Suarez δείχνει ικανός για τα πάντα αυτή τη στιγμή στο χορτάρι και φυσικά οδηγεί τους "κόκκινους" στην πολύ καλή τους φετινή πορεία. Νούμερο 1 σε ολόκληρο το Νησί (και όχι μόνο).

Ο κακός Iago Aspas

Ο Ισπανός επιθετικός ήρθε ως αλλαγή του Suarez. Πήρε πολλές ευκαιρίες ιδίως στην αρχή αλλά δεν  έπεισε ούτε τον εαυτο του. Αποτελεί μια καλή λύση από τον πάγκο αλλά θα πρέπει να βρει ρυθμό για να βοηθήσει. Μέχρι στιγμής είναι πολύ κακός.

Ο ξεχασμένος Joe Allen

O Ουαλός έκανε "παπάδες" στη Swansea και ο Rodgers τον έφερε μαζί του στο Anfield για να βοηθήσει στον άξονα. Φέτος είναι μεταξύ πάγκου και εξέδρας ( είχε και ένα τραυματισμό) και δεν έχει βοηθήσει , παρά ελάχιστα, την ομάδα.

Everton ( 5η 41 βαθμοί)

Ο καλός Ross Barkley


Η έλευση Martinez έδωσε στον νεαρό μέσο τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει το ταλέντο του (ο Moyes δεν είχε δώσει πολλές ευκαιρίες στον παίκτη) και να  γίνει ο ηγέτης των toffees. Εξαιρετικός παίκτης που λογικά θα θαυμάσουμε και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Χαίρομαι να τον βλέπω.

Ο κακός Steven Naismith

O Σκοτσέζος μέσος φέτος δεν είναι ο περσινός καλός παίκτης. Ίσως να τον έχει επηρεάσει η αλλαγή προπονητή και η εξαιρετική κατάσταση πολλών συμπακτών του που τον έχουν στείλει στον πάγκο. Παραμένει ιδιαίτερα χρήσιμος πάντως στο σχεδιασμό της ομάδας.

O ξεχασμένος John Heitinga

Ο Ολλανδός αμυντικός έχει κυριολεκτικά πιαστεί στον πάγκο της ομάδας. Μετρά μόλις μία συμμετοχή για φέτος στο πρωτάθλημα αλλά και αυτός γνωρίζει πως με τη χρονιά που κάνουν οι Distin και Jagielka δύσκολα θα βρει χώρο στην 11αδα.

Tottenham ( 6η 40 βαθμοί)

Ο καλός Kyle Walker 

Ο Άγγλος πλάγιος αμυντικός είναι ο καλύτερος και σταθερότατος μιας ομάδας που αλλάζει πρόσωπα και mvp κάθε αγωνιστική. Γρήγορος και αρκετά ποιοτικός για τη θέση έχει γίνει αναντικατάστατος στα "σπιρούνια".

Ο κακός Roberto Soldado

Ο Ισπανός δεν έχει προσφέρει τα αναμένομενα ενώ κατέχει και τραγικό ποσοστό ευστοχίας σε σουτ. Από τα χειρότερα στην κατηγορία. Σκοράρει (σχεδόν) μόνο με πέναλτι και φυσικά δεν έχει δικαιώσει τα χρήματα της μεταγραφής του που ήταν και μπόλικα για να τα λέμε όλα.

O ξεχασμένος Erik Lamela

Θα ξεχάσουμε και τη φάτσα του παίκτη που πέρσι έκανε σπουδαίες εμφανίσεις με τη Roma. Ο Lamela μετράει 9 συμμετοχές (όχι όλες βασικός) και 0 γκολ. Το σύστημα άλλαξε, ο Adebayor έγινε και πάλι ενεργό μέλος της ομάδας και ίσως συνεχίσουμε να αναπολούμε τον Αργεντινό.

Man United ( 7η 37 βαθμοί)

O καλός Adnan Januzaj

Ίσως το μεγάλο κέρδος του Moyes για φέτος. Ο νεαρός Βέλγος είναι εξαιρετικός και ώρες ώρες αναρωτιέσαι αν αυτός ο παίκτης παίζει όντως για πρώτη χρονιά. Διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία για να γίνει σπουδαίος. Προσωπικά θεωρώ πως σε λίγα χρόνια όλοι θα μιλούν γι' αυτόν.

Ο κακός Chris Smalling

Δυσκολέυτηκα για να τον βρω αλλά ο Άγγλος αμυντικός κέρδισε τη θέση με το σπαθί του. Είτε ως στόπερ είτε ως πλάγιος μπακ είναι ο καλύτερος παίκτης του αντιπάλου. Μοναδικός απλά. Ελπίζω να μη μας βασανίσει και στο Μουντιάλ.

Ο ξεχασμένος Wilfried Zaha


Ο νεαρός διεθνής εξτρέμ με την έλευση του Moyes βρέθηκε στη ΄β ομάδα ή στην καλύτερη στην άκρη του πάγκου. Φήμες μιλούν για προσωπική κόντρα με τον Σκοτσέζο προπονητή και λογικά είναι και η αλήθεια. Δε νοείται σε αυτή τη United να μην κερδίζει χρόνο ένα από τα μεγάλα ταλέντα του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Περιμένω τη μέρα που θα τον δω παρέα με τον Januzaj να χαζεύουν κόσμο.

Newcastle ( 8η 33 βαθμούς)

O καλός Yohan Cabaye


Εξαιρετικός παίκτης ο Γάλλος μέσος οδηγεί και φέτος τις "καρακάξες". Οι φήμες πάντως οργιάζουν για πιθανή πώληση του σε μεγάλο club του Νησιού το Γενάρη.  Όπως και να χει ο Cabaye είναι και φέτος το νούμερο 1 της ομάδας του Pardew.

Ο κακός Papiss Cisse

Όταν είσαι το νούμερο 9 της ομάδας και έχεις σκοράρει μόνο ένα τέρμα σε 15 αναμετρήσεις τότε είσαι σίγουρα σε κακή φόρμα. Ο Σενεγαλέζος πάντως μας έχει αποδείξει πως κατέχει την τέχνη του σκοραρίσματος και όλοι περιμένουν στο St. Jame's Park την επιστροφή του στα γκολ.

Ο ξεχασμένος Gabriel Obertan 

O Γάλλος μέσος μετρά φέτος μόνο τρεις συμμετοχές χωρίς φυσικά να έχει σκοράρει κάποιο τέρμα. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν διανύει και τις καλύτερες του μέρες στην ομάδα με τη λύση της συνεργασίας να φαντάζει μια καλή λύση και για τις δύο πλευρές.


Κωνσταντίνος Καραδήμας