Με την Πρέμιερ Λιγκ έτοιμη να επιστρέψει για τη σεζόν 2016-2017 δεν θα μπορούσα να μην κάνω ένα μικρό αφιέρωμα και για τις 20 ομάδες που ρίχνονται στη μάχη αυτό το Σαββατοκύριακο. Μαζί θα δούμε που ενισχύθηκε (ή όχι) η κάθε μία και φυσικά για τι είναι ικανή. Βαθιά ανάσα λοιπόν και ξεκινάμε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Λέστερ Σίτι

Οι "αλεπούδες" πέρσι έκαναν το θαύμα και κατέκτησαν το πρωτάθλημα Αγγλίας για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Θεωρείται -και είναι- η μεγαλύτερη έκπληξη που έχει γίνει ποτέ σε όλα τα σπορ, κάτι που μαρτυρά και η απόδοση που είχε κάτι τέτοιο πέρσι το καλοκαίρι (600 μονάδες). H Λέστερ μπορεί να έχασε τον περσινό της βασικό αμυντικό μέσο (και τον άνθρωπο που έκανε τη διαφορά σε αυτή) Ν' Γκολό Καντέ αλλά κάλυψε το κενό του με ένα παίκτη με τα ίδια πάνω-κάτω χαρακτηριστικά. Στην ομάδα ήρθε ο Ναμπαλίς Μεντύ από τη Νις για 15.5 εκατομμύρια ευρώ για να κόβει τα πάντα στη μεσαία γραμμή και να δίνει τις βοήθειες που έδινε ο Γάλλος. Σημαντική μεταγραφή και αυτή του εξαιρετικού Νιγηριανού μεσοεπιθετικού από την ΤΣ.Σ.ΚΑ Μόσχας, Αχμέντ Μούσα για 19.5 εκατομμύρια, όπως και του Πολωνού μέσου Μπάρτοζ Καπούτσκα για 9 εκατομμύρια. Μην ξεχνάμε πως η Λέστερ έχει να αγωνιστεί και στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ κάτι που την ωθεί στο να έχει βάθος και ποιότητα στο ρόστερ της. Γι' αυτό ήρθε και ο τερματοφύλακας Ρόμπερτ Ζίλερ απ' το Ανόβερο. Ερωτηματικό είναι η μεταγραφή του στόπερ Λουίς Χερναντέζ από τη Σπόρτινγκ Χιχόν Τον παίκτη τον είδαμε κόντρα στη Γιουνάιτεντ για το Community Shield ως δεξί μπακ στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης και ήταν θετικός αλλά προσωπικά δεν έχω εικόνα από την πρώην ομάδα του. Η Λέστερ είναι σίγουρα καλύτερη από πέρσι και μένει να δούμε τι μπορεί να καταφέρει. Προσωπικά θεωρώ πως δεν θα τερματίσει στην πρώτη 10αδα του πρωταθλήματος ή αν το καταφέρει θα είναι στο τέλος αυτής.

Άρσεναλ

Η Άρσεναλ συνεχίζει με την πολιτική που έχει μάθει τους φίλους της τα τελευταία χρόνια. Σημαντικές μεταγραφές δεν έγιναν πλην του κεντρικού μέσου, Γκρανίτ Τσάκα (45 εκ από Γκλάντμπαχ) και του Ιάπωνα επιθετικού, Τακούμα Ασάνο (αυτός λογικά πήγε Λονδίνο για να εξηγήσει στο Βενγκέρ πως παίζεται το Pokemon Go). Παρελθόν απ΄την ομάδα αποτελούν οι μέσοι Φλαμινί, Ροζίσκι και Αρτέτα (συνεχίζει ως βοηθός του Γκουαρδιόλα στη Σίτι) και μένει να δούμε τι θα γίνει με τον δεξιό μπακ Ματιέ Ντεμπουσί. Θα μείνει; Θα φύγει; Τι θα αποφασίσει ο Αλσατός για τον πρώην εξαιρετικό μπακ της Νιουκάστλ. Πάντως με τους τραυματισμούς που έχει η ομάδα στους στόπερ μη σας φανεί απίθανο να τον δείτε βασικό στο κέντρο της άμυνας απέναντι στη Λίβερπουλ για την 1η αγωνιστική στις 14/8. Υπάρχει γκρίνια για το Βενγκέρ και τις επιλογές του και ίσως έφτασε η ώρα να μείνει η Άρσεναλ εκτός διεκδίκησης της τετράδας.

Τότεναμ



Η περσινή Τότεναμ ήταν εξαιρετική. Διεκδίκησε μέχρι τέλους το πρωτάθλημα και παρουσίασε ένα άκρως ελκυστικό ποδόσφαιρο στηριζόμενη σε φρέσκα και υπερταλαντούχα πρόσωπα. Αυτό που μένει να απαντηθεί είναι αν μπορεί να συνεχίσει για δεύτερη σερί σεζόν έτσι (έχοντας και το Τσάμπιονς Λιγκ παράλληλα). Λογικά πολύ δύσκολα, αλλά αυτό μένει να το δούμε στο γήπεδο. Πολλές μεταγραφές δεν έγιναν αλλά είναι ουσίας. Ο εξαιρετικός αμυντικός μέσος Βίκτορ Γουανιάμα ήρθε από τη Σαουθάμπτον για να δώσει "όγκο" και τρεξίματα στον άξονα και ο επιθετικός Βίνσεντ Γιάνσεν ήρθε απ' την Άλκμάαρ για να βοηθήσει τον Κέιν που αλλού, στο σκοράρισμα. Ο Ολλανδός διαθέτει εξαιρετικά τελειώματα και με τα δύο πόδια και είναι πολύ καλός και με το κεφάλι. Άλλες μεταγραφές δεν έγιναν αλλά δεν έφυγαν και παίκτες από μια ομάδα με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες. Η φράση To Dare Is To Do που δεσπόζει στο Lane αναμένεται να είναι πιο επικαιρη από ποτέ. Να τονίσω πως τα παιχνίδια για το Τσάμπιονς Λιγκ η Τότεναμ θα τα δώσει στο Γουέμπλεϊ.

Μάντσεστερ Σίτι

Εδώ έχουμε μια ομάδα που έχει θέσει ως στόχο -όχι μόνο την κορυφή της Αγγλίας- τη γιγάντωσή της στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Γι' αυτό ήρθε σε αυτή και ο καλύτερος σύγχρονος προπονητής. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα. Όπως ήταν λογικό οι Άραβες ιδιοκτήτες δαπάνησαν ένα σωρό χρήματα για να φέρουν παίκτες που να ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά του ποδοσφαίρου του Πεπ. Ήρθε ο Νολίτο από τη Θέλτα, ο Γκουντογάν από τη Ντόρτμουν, ο Σανέ από τη Σάλκε, ο Βραζιλιάνος επιθετικός Γκάμπριελ Ζεσούς από την Παλμέιρας και φυσικά ο καλύτερος στόπερ της Ευρώπης (στην ηλικία του) Τζον Στόουνς απ΄την Έβερτον. Πόσα χρειάστηκαν; Γύρω στα 180 εκατομμύρια ευρώ (ω ναι). Μεγάλος στόχος δεν είναι άλλος από τα πάντα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει όμως αν πρώτα οι παίκτες δεν μάθουν στη νοοτροπία και το "σύστημα" του καλλιτέχνη Γκουαρδιόλα και αυτό είναι σίγουρο πως δεν μπορεί να γίνει αμέσως (όσο και αν το ρόστερ της Σίτι τρομάζει). Προβλέπω αρκετά σκαμπανεβάσματα στην έναρξη της σεζόν και πολλές ανακατατάξεις στο ρόστερ αλλά είμαι σίγουρος πως θα δούμε σπουδαία πράγματα από αυτή την ομάδα μετά το πέρασμα των πρώτων μηνών.

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ


Ένα κάρο λεφτά δαπάνησε και η άλλη ομάδα της πόλης. Η πιο μεγάλη βάσει τίτλων και ιστορίας. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά άλλωστε με τον Μουρίνιο στο τιμόνι. 185 εκατομμύρια ευρώ για να έρθουν οι Πογκμπά, Μικχιταριάν, Ιμπραίμοβιτς (ως ελεύθερος) και ο ταλαντούχος στόπερ της Βιγιαρεάλ, Έρικ Μπέιλι για να κλείσει τις πολλές τρύπες που υπάρχουν εδώ και χρόνια στην άμυνα της ομάδας. Μένει να δούμε ποιος θα είναι ο βασικός παρτενέρ του Γάλλου στον άξονα. Αν θα κολλήσει ο Ζλάταν με το Αγγλικό ποδόσφαιρο κόντρα σε σκληρούς και γρήγορους αμυντικούς (στα 34 του χρόνια) και φυσικά τι ποδόσφαιρο θα παρουσιάσει ο Μουρίνιο. Θα είναι το ελκυστικό ποδόσφαιρο που έχει μάθει να βλέπει το Όλντ Τράφορντ (και έχει ξεχαστεί τα τελευταία χρόνια) ή θα είναι το κλασικό ποδόσφαιρο του Πορτογάλου; Αν κρίνω πάντως πως ο Φελαινί θωρείται ήδη στους αγαπημένους του Πορτογάλου και ο Μάτα βρίσκεται πολύ κοντά στην πόρτα της εξόδου, η ερώτηση αρχίζει να βρίσκει την απάντησή της. Με αυτό το ρόστερ πάντως αν δεν έρθει το πρωτάθλημα θα μιλάνε όλοι για αποτυχία. Αν ρωτάτε εμένα για το αν αυτό μπορεί να συμβεί, η απάντηση είναι πως -ξεκάθαρα- όχι.

Σαουθάμπτον

Φοβερή και πέρσι η θρυλική ομάδα (και άκρως συμπαθητική) αλλά με πολλά ερωτηματικά για τη σεζόν που πλησιάζει. Πρώτο και σημαντικότερο ο προπονητής Κλοντ Πιέλ. Ο Γάλλος έχει σημαντικό έργο πίσω του στη Γαλλία αλλά το Νησί είναι εντελώς διαφορετικό. Απ' την άλλη αποτελούν παρελθόν σημαντικοί παίκτες όπως ο Μανέ, ο Πελέ, ο Γουανιάμα και ο Γκαστόν Ραμίρεζ. Τα ταμεία γέμισαν με ζεστό χρήμα (γύρω στα 80 εκ ευρώ) αλλά δεν ξέρω αν μπορούν να βοηθήσουν άμεσα οι παίκτες που ήρθαν. Πλην φυσικά του εξτρέμ  Νέιθαν Ρέντμοντ (13.5 εκ από Νόριτς) που πρόκειται για εξαιρετική περίπτωση. Θέλω να δω πολύ τον μέσο Χόιμπεργκ που ήρθε από τη Μπάγερν αν και δεν τον πολύπιστεύω είναι η αλήθεια. Σίγουρα θα γίνουν κι άλλες μεταγραφές (αν δε γίνουν θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα) μιας και υπάρχει και το Γιουρόπα Λιγκ. Αναμένεται δύσκολη σεζόν στο St. Mary's κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Γουέστ Χαμ


 Νέο γήπεδο το Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου. 50.000 διαρκείας (που σημαίνει τρελά έσοδα) και μια πολύ καλή ομάδα υπό τις οδηγίες του Μπίλιτς. Είναι ικανή για την υπέρβαση; Να διεκδικήσει δηλαδή μια θέση στην τετράδα και κάποιο κύπελλο ή το Γιουρόπα Λιγκ (αν μπει στους ομίλους); Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης, ναι. Η ομάδα ενισχύθηκε σημαντικά καθώς ήρθε ο Αντρέ Αγιού από την Σουόνσι, ο Μαζουακού από τον ΟΣΦΠ, o μέσος Φεγκουλί από Βαλένθια και ο Τούρκος εξτρέμ της Μπεσικτάς, Γκοκχάν Τορέ και δεν έχασε καποιον σημαντικό παίκτη πλην του κεντρικού αμυντικού Τζέιμς Τόμκινς που έφυγε για την Κρίσταλ Πάλας (αν και αυτός πέρσι είχε χάσει τη θέση του βασικού). Μένει να δούμε αν θα συνεχιστεί ο δανεισμός του Σονγκ από τη Μπαρτσελόνα (ένας παίκτης που βοήθησε πολύ στο ανασταλτικό κομμάτι της ομάδας πέρσι) και αν θα γίνει ένα μεγάλο μεταγραφικό "μπαμ" για να ανεβάσει επίπεδο την ομάδα. Προσωπικά περιμένω πολλά και απ' τον νεαρό Άγγλο δεξιό μπακ, Σαμ Μπάιραν καθώς φέτος ξεκίνησε προετοιμασία με την ομάδα και αποτελεί παρελθόν το διάστημα προσαρμογής του σε συνθήκες Πρέμιερ Λιγκ (ο παίκτης είχε αποκτηθεί πέρσι το Γενάρη από τη Λιντς)

Λίβερπουλ

Νέα χρονιά με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες και για την ομάδα του Κλοπ. Η ομάδα δεν έχει Ευρώπη και πλέον ο στόχος δεν είναι άλλος απ΄την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ας μη γελιόμαστε. Η ομάδα πούλησε παίκτες που δεν πιστεύει ο Κλοπ (όπως ο Άλλεν, ο Άιμπ, ο Σκρτελ και ο αριστερός μπακ Μπραντ Σμιθ) και έδωσε αρκετούς δανεικούς (χαρακτηριστικότερη η περίπτωση του Τζο Φλάναγκαν), αποκτώντας παίκτες που να ταιριάζουν στο στυλ παιχνιδιού που λατρεύει ο Γερμανός προπονητής. Ήρθαν παίκτες όπως ο Μανέ και ο Βαινάλντουν για τα άκρα της επίθεσης, ο Κλαβάν και ο Μάτιπ για το κέντρο της άμυνας (παρελθόν αποτελεί και ο Τουρέ που πήγε στη Σέλτικ ως ελεύθερος) και ο Μάρκο Γκρούγκιτς για τον άξονα (συν τον Κάριους για τη θέση του τερματοφύλακα). Τα ονόματα στο ρόστερ δεν έχουν τη λάμψη που έχουν ονόματα άλλων μεγάλων ομάδων του πρωταθλήματος αλλά ο Κλοπ γνωρίζει καλύτερα απ' τον καθένα πως να δημιουργεί ομάδες δίχως μεγάλους σταρ και να παρουσιάζει ελκυστικό (και σύγχρονο) ποδόσφαιρο. Μένει να δούμε αν θα τα καταφέρει. Προσωπικά τον εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια.

Στόουκ


Η περσινή Στόουκ δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα στα χρόνια του Τόνυ Πιούλις. Ο Χιούζ άλλαξε τα πάντα προς το καλύτερο με την ομάδα να παρουσιάζει άκρως ελκυστικό ποδόσφαιρο με παίκτες σπάνιας ποδοσφαιρικής κλάσης, όπως ο Σακίρι και ο Αρναούτοβιτς. Σε αυτούς ήρθε να προστεθεί και ο κεντρικός μέσος της εθνικής Ουαλίας, Τζό Άλλεν για 15.5 εκ ευρώ από τη Λίβερπουλ. Ένας παίκτης που ταιριάζει γάντι στο ποδόσφαιρο που έπαιξε πέρσι η ομάδα και που θα συνεχίσει και φέτος. Σημαντικοί παίκτες δεν αποχώρησαν και όλοι περιμένουμε να δούμε και τον εξαιρετικά ταλαντούχο Αιγύπτιο εξτρέμ, Ραμαντάν Σομπί που αποκτήθηκε έναντι 5.5 εκ ευρώ. Η ομάδα έχει ως στόχο την πρώτη δεκάδα και είναι σίγουρα ικανή να το καταφέρει, όπως και να προκαλέσει αρκετές ζημιές και φέτος σε όλους τους μεγάλους.

Τσέλσι


Η Λονδρέζικη ομάδα μετά το περσινό ναυάγιο έφερε τον Κόντε και θα πορευτεί μαζί του για να επιστρέψει (που αλλού;) στην κορυφή. Ο Ιταλός προπονητής -σύμφωνα με δηλώσεις του- θα χρησιμοποιήσει το 4-2-4  (κόντρα στις προβλέψεις όλων για το αγαπημένο του 3-5-2) και αυτό ίσως πάρει καιρό να λειτουργήσει σε μια ομάδα που έχει μάθει σε ένα εντελώς διαφορετικό στυλ παιχνιδιού όλα αυτά τα χρόνια. Στα μεταγραφικά τώρα αποκτήθηκε ο Καντέ και ο επιθετικός της Μαρσέιγ, Μίτσου Μπατσουαγί (75 εκ ευρώ και οι δύο) και δεν έφυγε κανείς από τους παίκτες που λογίζονται ως βασικοί. Το ρόστερ είναι σίγουρα ποιοτικό και διαθέτει παίκτες για να παρουσιάσει ουσιαστικό ποδόσφαιρο. Προσωπικά δεν περιμένω να δω ελκυστικό ποδόσφαιρο από τους μπλε αλλα όλα αυτά θα φανούν στο γήπεδο. Στόχος σίγουρα τα πάντα, όπως και η χρησιμοποίηση και καθιέρωση πολλών νεαρών και υπερταλαντούχων παικτών που διαθέτει η ακαδημία της ομάδας.

Έβερτον


Νέος προπονητής και στην Έβερτον με νέες ιδέες και βαρύ όνομα. Ο Ρόναλντ Κούμαν μετά το άκρως επιτυχημένο πέρασμά του από το St. Mary's θέλει να οδηγήσει και πάλι το ιστορικό κλαμπ σε μεγάλες στιγμές και γιατί όχι, ακόμα και σε κάποιο τρόπαιο. Το κενό του Στόουνς θα το καλύψει ο σπουδαίος (και από τους πιο σταθερούς στην Πρέμιερ Λιγκ τα τελευταία χρόνια) Άσλει Γουίλιαμς. Το κενό του Χάουαρντ κάτω απ΄τα γκολπόστ ο Ολλανδός Μάρτεν Στεκελένμπουργκ και το κενό του τίμιου, Όσμαν στον άξονα ο εξαιρετικά ταλαντούχος, Ιντρίσα Γκουγιέ (8.5 εκ λίρες από την Άστον Βίλα). Το ρόστερ δεν έχει κενά και είναι ικανό για πολλές "ομορφιές" και στο φετινό πρωτάθλημα.

Σουόνσι


Εδώ είχαμε τέσσερις μεγάλες απώλειες με τους Αγιού, Γουίλιαμς, Έντερ και Παλόφσκι να αποχωρούν για άλλες πολιτείες και να έρχονται οι Γιορέντε (για 6 εκ από Σεβίλλη), Λιρόι Φερ (5.6 εκ από ΚΠΡ) για το χώρο της μεσαίας γραμμής (εξαιρετική περίπτωση κατ εμέ) και ο Μάικ Φαν ντερ Χόρν για το κέντρο της άμυνας (2.5 εκ ευρώ από Άγιαξ). Όπως είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τα ερωτηματικά παραμένουν για το τι ποδόσφαιρο μπορεί να παρουσιάσει η Ουαλική ομάδα όπως και τι έχει στο μυαλό του ο προπονητής της ομάδας Φραντζέσκο Γκιουντολίν. Προσωπικά δεν τους πιστεύω για τη χρονιά που αρχίζει.

Γουότφορντ


Η περσινή Γουότφορντ ήταν απολαυστική. Με τον Κίκε Φλόρες στον πάγκο παρουσιάσε ένα άκρως ελκυστικό ποδόσφαιρο πάνω στο κλασικό βρετανικό 4-4-2. Με τον Βάλτερ Ματσάρι στον πάγκο ουδείς μπορεί να γνωρίζει για το λίφτινγκ που πρόκειται να υποστεί. Θεωρώ πως θα παρουσιάσει πολύ πιο συντηρική τακτική, κάτι που ίσως να μην ταιριάζει στο στυλ παικτών που έχει η ομάδα. O Ματσάρι έφερε δανεικό το αγαπημένο του παιδί, Καμίλο Ζουνίγκα (από Νάπολι) και τους Ισάακ Σάξες από την Γρανάδα (εξτρέμ για 15 εκ ευρώ), τον Κριστιάν Καμπασέλ από Γκενκ (για 7 εκ ευρώ) και τον Τζετζέ από τη Μαρσέιγ (δεξί μπακ χαφ για 3.6 εκ ευρώ). Μένει να δούμε πως θα λειτουργήσει το 3-5-2 του Ματσάρι σε μια ομάδα που έχει μάθει να αγωνίζεται εντελώς διαφορετικά.

Γουέστ Μπρομ


Δεν πιστεύω ούτε τη Μπρομ για τη σεζόν που αρχίζει. Θεωρώ πως αυτή η ομάδα έχει κάνει τον κύκλο της, ο Πιούλις δεν μπορεί να την πάει ένα βήμα παραπέρα (με αυτό το μικρό ρόστερ) και απλά θα παλέψει μπας και σώσει την κατηγορία. Δύσκολο πολύ το τελευταίο. Σοβαρή μεταγραφή δεν έγινε εκτός του Σκοτσέζου εξτρέμ Ματ Φίλιπς για 6 εκ ευρώ από την ΚΠΡ και αν φύγει και ο διεθνής επιθετικός Σάιντο Μπεραχίνο μέχρι το τέλος των μεταγραφών τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα για τον Πιούλις και τη "συμμορία" του.

Κρίσταλ Πάλας


Το ακριβώς αντίθετο από τη Γουέστ Μπρομ είναι η Πάλας του Άλαν Πάρντιου. Εξαιρετική πέρσι και το ίδιο αναμένεται να είναι και φέτος, πάντα τηρουμένων των αναλογιών. Ο εξτρέμ Ντουάιτ Γκέιλ έφυγε για τη Νιουκάστλ με το ποσό των 12 εκ ευρώ και με 15, η Πάλας πήρε από τη Νιουκάστλ τον Άντρος Τάουνσεντ για την ίδια θέση. Επίσης ήρθε ο Τόμκινς για να δώσει λύσεις στο κέντρο της άμυνας και ο Γάλλος διεθνής τερματοφύλακας, Στηβ Μανταντά ως ελεύθερος απ' τη Μαρσέιγ. Παρελθόν από το Selhurst Park αποτελούν οι Αντεμπαγιόρ, Σαμάκ και ο στόπερ Μπρέντε Χάγκελαντ που έβαλε τέλος σε μια άκρως επιτυχημένη καριέρα εννιά χρόνων στα Αγγλικά γήπεδα.

Μπόρνμουθ


Η ομάδα του Έντι Χάουι σώθηκε πέρσι εύκολα και ο στόχος εννοείται παραμένει ο ίδιος και για φέτος. Μπορεί να αποτελεί παρελθόν από τα "κεράσια" ο Μέσι του Dean Court, Ματ Ρίτσι (έφυγε για τη Νιουκάστλ γεμίζοντας χρήμα τα ταμεία της ομάδας) αλλά το κενό του καλύφτηκε από τον Άιμπ της Λίβερπουλ και το Γάλλο Λις Μουσέτ της Χάβρης (σχεδόν 25 εκ ευρώ δόθηκαν και για τους δύο). Παρελθόν αποτελούν επίσης ο έμπειρος στόπερ Σιλβέν Ντιστέν και ο επιθετικός Γκλεν Μάρεϊ. Ο Χάουι περιμένει πολλά επίσης από τον Άγγλο κεντρικό μέσο Λίουις Κουκ (ήρθε από Λιντς) και τον αριστερό μπακ Μπράντ Σμιθ (από Λίβερπουλ). Εγώ περιμένω πολλά απ΄ τον δεξιό μπακ της ομάδας Μπραντ Σμιθ και τον αριστερό μπακ Νέιθαν Άικ (δανεικός από Τσέλσι-πέρσι ήταν εξαιρετικός με τη φανέλα της Γουότφορντ). Θεωρώ πως δύσκολα θα σώσει την κατηγορία, αν και το θέλω πολύ.

Σάντερλαντ


Πέρσι σώθηκε (αν και δεν το άξιζε) και φέτος θεωρώ πως έχει φτάσει η ώρα για να αφήσει τη μεγάλη κατηγορία. Με νέο προπονητή τον Μόγιες (αφού ο Άλαρντάις έφυγε για τον πάγκο της εθνικής) και με ένα ρόστερ με πολλά κενά και δίχως τη μεγάλη ποιότητα θα είναι θαύμα να παραμείνει η ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ. Έμπειροι παίκτες δεν ήρθαν παρά μόνο οι νεαροί ΜακΝέιρ και Λοβ από Γιουνάιτεντ (δανεικοί) και ο κεντρικός αμυντικός Παπί Μπιλομποτζί (με μεταγραφή από την Τσέλσι). Απ' την άλλη την ομάδα άφησαν οι: Βεργίνι, Τζακερίνι, ο επιθετικός Ντάνι Γκρέιαμ και ο επίσης επιθετικός Στήβεν Φλέτσερ, όπως και ο στόπερ Σεμπάστιαν Κόατες (δανεικός στη Σπόρτινγκ). Σκούρα τα πράγματα μιας και η Τσάμπιονσιπ ρωτά ήδη και ανησυχεί.

Μπέρνλι


Η ομάδα του Σον Ντάις πέρσι κατέκτησε το πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ, κράτησε τον κορμό της (πλην του Τζόι Μπάρτον) και έκανε 2-3 σημαντικές προσθήκες. Ο Ισλανδός εξτρέμ Γιόχαν-Μπεργκ Γκουντμούνσον ήρθε από την Τσάρλτον όπως και ο τερματοφύλακας Νικ Πόουπ. Σημαντική βοήθεια αναμένεται να δώσει και ο δανεικός απο τη Λίβερπουλ, Τζο Φλάναγκαν. Δεν μπορώ να γνωρίζω για τι είναι ικανό το ρόστερ της Μπέρνλι αλλά είμαι σίγουρος πως θα μας χαρίσει πολύ ωραίες συγκινήσεις μιας και είναι μια κλασική αγγλική ομάδα. Στόχος η παραμονή. Τι άλλο;

Μίντλεσμπρο


Εδώ έχουμε μια ομάδα που ανεβαίνει κατηγορία με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες και ελπίζω να μη βρεθούμε μπροστά σε μια τραγωδία από αυτές που έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνουν στα Αγγλικά γήπεδα. Η Μπόρο έχει ένα πολύ καλό προπονητή, τον Αίτορ Καράνκα και πραγματοποίησε αρκετές ποιοτικές προσθήκες. Στην ομάδα ήρθε ο Νεγρέδο (δανεικός), ο Γκαστόν Ραμίρεζ και ο Βίκτορ Βαλντές (ελεύθεροι) και ο Μάρτιν Ντε Ρουν (κεντρικός μέσος από Αταλάντα για 15 εκ ευρώ), ο Βίκτορ Φίσερ (εξτρέμ από Άγιαξ για 5 εκ ευρώ) και ο Αντόνιο Μπαραγκάν (δεξί μπακ από Βαλένθια για 2,7 εκ ευρώ). Το ρόστερ έχει ποιότητα, βάθος και εμπειρία και η παραμονή πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Χαλ Σίτι


H Χαλ Σίτι κέρδισε την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ μέσω των πλέι-οφ της Τσάμπιονσιπ αφού επικράτησε της Σέφιλντ Γουένσντέι με 1-0 στον τελικό του Γουέμπλεϊ τον περασμένο Μάη. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το καλοκαίρι όμως και καθώς ο προπονητής Στηβ Μπρους σχεδίαζε την ομάδα για να μπορέσει να φανεί ανταγωνιστική στη μεγάλη κατηγορία είδε την μεταγραφική πολιτική της ομάδας ακριβώς απέναντί του. Αποτελέσμα να μην έχει γίνει καμία μεταγραφή μέχρι αυτή τη στιγμή. Όπως ήταν λογικό ο Άγγλος προπονητής δήλωσε παραίτηση και μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει αναλάβει τον πάγκο επίσημα άλλος προπονητής. Επίσης η Χαλ πούλησε τον Μοχάμεντ Ντιαμέ (βασικό της κεντρικό χαφ) στη Νιουκάστλ για 5 εκ ευρώ κάνοντας το έργο της παραμονής, όχι δύσκολο αλλά σχεδόν απίθανο. Αν δεν γίνουν μεταγραφές και δεν έρθει κάποιος σοβαρός προπονητής η Χαλ -λογικά- θα είναι ο σάκος του μποξ για κάθε αντίπαλο, κάθε αγωνιστική.

1η αγωνιστική 2016-2017

Σάββατο 13 Αυγούστου

Χαλ-Λέστερ

Κρίσταλ Πάλας-Γουέστ Μπρομ

Μπέρνλι-Σουόνσι

Έβερτον-Τότεναμ

Μίντλεσμπρο-Στόουκ

Σαουθάμπτον-Γουότφορντ

Μαν Σίτι-Σάντερλαντ

Κυριακή 14 Αυγούστου

Μπόρνμουθ-Μαν Γιουνάιτεντ

Άρσεναλ-Λίβερπουλ

Δευτέρα 15 Αυγούστου 

Τσέλσι-Γουέστ Χαμ

Το Home Of Football είχε κλείσει το καλοκαίρι του 2014 και από φέτος θα τα ξαναλέμε, όχι με την παλιά συχνότητα εννοείται. Καλή σεζόν να έχουμε με θέαμα και πολλές συγκινήσεις.












Πέρασαν κιόλας τεσσερισήμισι χρόνια απ' την πρώτη μέρα που το Home Of Football βγήκε στο διαδίκτυο. Παρέα με τον Παναγιώτη Μπαταργιά σχεδιάσαμε αυτό το blog και δημιουργήσαμε αυτό το "σπίτι" για να στεγάσουμε την τρέλα μας για το Αγγλικό - και όχι μόνο- ποδόσφαιρο. Βλέποντας σήμερα τις πρώτες μας δουλειές δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω καθώς θυμάμαι πως -δειλά δειλά- αρχίσαμε να γράφουμε τα πρώτα μας αφιερώματα. Θυμάμαι μονοψήφιους αριθμούς αναγνωστών τους πρώτους μήνες, αλλά δεν το βάλαμε ποτέ κάτω. Θυμάμαι να επιστρέφω απ' τη δουλειά και αντί να ξεκουραστώ ή να πάω για μια βόλτα , να κάθομαι για να τελειώσω κάποιο αφιέρωμα ή ένα άρθρο για την εκάστοτε αγωνιστική. Θυμάμαι να γράφω με βαριά καρδιά - δίχως όρεξη- πολλές φορές αλλά ποτέ δεν άφησα "δουλειά" στη μέση.

Το blog εξελίχθηκε με τον καιρό. Ομόρφυνε και έφτασε τις χιλιάδες επισκέψεις. Αφιερώματα του αναδημοσιεύτηκαν και δέχθηκε αρκετές καλές κριτικές από γνώστες (και επαγγελματίες του χώρου). Η συνεργασία με το englishfootball.gr ήταν μεγάλη τιμή, όπως και η ανταλλαγή απόψεων και οι συμβουλές από τον Μιχάλη Τσώχο. Οι παραπάνω βοήθησαν - δίχως να το ξέρουν - για να γίνει το blog καλύτερο. Παιδιά που έγραφαν στο HoF-για την πλάκα- τους αυτή τη στιγμή βρίσκονται να δουλεύουν για μεγάλα site δίπλα σε φτασμένους δημοσιογράφους - ζώντας το όνειρο τους. Ειλικρινά νιώθω μεγάλη χαρά για την εξέλιξη του Χρήστου Τσάλτα και την αγάπη που δείχνει αυτή τη στιγμή ως "μπασκετικός δημοσιογράφος". Ο Χρήστος είχε γράψει μερικά εξαιρετικά άρθρα για τη Liverpool και την Premier League όταν ανήκε στο δυναμικό μας.

Όλα τα όμορφα όμως κάποτε τελειώνουν. Έτσι έφτασε η ώρα και για το HoF. Από σήμερα το "παιδί μου" θα σταματήσει να λειτουργεί και δεν θα έχει καμία ενημέρωση. Ο χώρος θα παραμείνει - όπως και τα αφιερώματα- για όσους θέλουν να ρίξουν μια ματιά στο ποδόσφαιρο του Νησιού και - ποιος ξέρει- ίσως στο μέλλον να τα ξαναπούμε.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους διάβασαν έστω και ένα άρθρο, όσους είπαν ή έγραψαν μια καλή κουβέντα ακόμα και αυτούς που έβγαλαν χολή μερικές φορές. Όλα στο πρόγραμμα είναι άλλωστε. Το "ταξίδι" ήταν υπέροχο και "μαγικό" φίλοι μου, σας ευχαριστώ.

Να αγαπάτε το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό και , ίσως, τα ξαναπούμε στο μέλλον.


Κωνσταντίνος Καραδήμας

"Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα" που λέει και το γνωστό άσμα. Μετά από ένα μήνα μιας υπέροχης διοργάνωσης έφτασε η ώρα του τελικού. Η Γερμανία εκπροσωπεί την Ευρώπη κόντρα στην Αργεντινή απ' τη Λατινική Αμερική και όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι αναμένεται να κολλήσουν μπροστά στις οθόνες τους για να απολαύσουν τη σπουδαία αυτή αναμέτρηση. Τεράστιες ομάδες και οι δυο, με βαριές φανέλες και σπουδαίους παίκτες στο ναό του Βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, το Μαρακανά. Ο "παράδεισος" του ποδοσφαιρόφιλου. Είναι απλό.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Για να δούμε όμως κάποια πραγματάκια για τις δύο ομάδες.

Η Γερμανία αυτή τη στιγμή φαντάζει ως το μεγάλο φαβορί της αναμέτρησης. Ο Low έχει φτιάξει μια ομάδα που δεν έπειθε πολλούς στην αρχή της διοργάνωσης αλλά αυτή τη στιγμή δείχνει ανίκητη. Τα 7 γκολ που έριξαν τα "παντσερ" στους Βραζιλιάνους θα μνημονεύονται για πάντα. Η ομάδα έχει σίγουρα αδυναμίες (ποιος δεν έχει άλλωστε;) και δεν διαθέτει τις προσωπικότητες περασμένων ετών αλλά έχει όλα τα υπόλοιπα. Ποια είναι αυτά ; Παίχτες ψυχωμένους που γνωρίζουν άριστα τι πρέπει να κάνουν κάθε στιγμή στο γήπεδο. Άριστη συνεργασία και ισορροπία και στις τρεις γραμμές του γηπέδου και φυσικά υπάρχει και ο Muller. Αυτός ο παίκτης κυριολεκτικά έχει αφήσει ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη άφωνο με την εξέλιξη του. Δεν ξέρει "καντάρια" μπάλα αλλά έχει φτάσει να βρίσκεται στο "πρώτο ράφι" λόγω των πολλών πραγμάτων που κάνει στο γήπεδο. Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ παίκτη που να μπορεί να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις μεσοεπιθετικά, να συμμετέχει τόσο πολύ στο δημιουργικό και στο αμυντικό κομμάτι και φυσικά να είναι άψογος εκτελεστής και με το κεφάλι και με τα πόδια. Από τα καλύτερα "εργαλεία" που μπορεί να βρει κάποιος στο σύγχρονο  ποδόσφαιρο. Προσθέστε και το "ηγέτης" και είστε μέσα.

Η Αργεντινή απ' την άλλη είναι πιο άναρχη και προβλέψιμη. Ο Sabella δεν γεμίζει το μάτι και δείχνει να φοβάται να πάρει οποιοδήποτε ρίσκο κι ας διαθέτει μια ονειρική επιθετική γραμμή. Το στυλ της ομάδας και ο τρόπος που αυτή λειτουργεί φέρνει στο μυαλό περασμένες δεκαετίες αλλά όταν υπάρχει στην εντεκάδα ο Messi όλα είναι πιθανά. Ο superstar της Barcelona δεν έχει κάνει μεγάλο τουρνουά και ίσως έφτασε η ώρα να δείξει - σε ολόκληρο τον πλανήτη - αυτό που πραγματικά είναι και με τη φανέλα της Αλμπισελέστε. Ο κορυφαίος παίκτης στον πλανήτη. Η αμυντική λειτουργία της ομάδας αναμένεται άριστη και αν μπορέσουν να συνδυαστούν καλύτερα το κέντρο με τους επιθετικούς - πράγμα που δεν το έχουμε δει μέχρι στιγμής- τότε ίσως η Αργεντινή μπορέσει να κοιτάξει στα μάτια τους Γερμανούς. Προσωπικά σήμερα περιμένω να δω πολύ (εκτός του Messi) και τον Mascherano. Ο αμυντικός μέσος απ' το San Lorenzo έχει κάνει μεγάλες εμφανίσεις και για πολλούς θεωρείται αυτή τη στιγμή ως ο πραγματικός ηγέτης της ομάδας του Sabella.


Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Στο ίδιο γήπεδο. Για μία αναμέτρηση με φόντο το τρόπαιο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Θα είναι ο τέταρτος τίτλος για τους Γερμανούς ή ο τρίτος για τους Αργεντίνους; Τελευταία φορά που οι δύο ομάδες βρέθηκαν μαζί σε τελικό ήταν το '90 με τους Γερμανούς να κατακτούν το τρόπαιο. Τέσσερα χρόνια πριν ο Μαραντόνα και η παρέα του είχαν στεφθεί παγκόσμιοι πρωταθλητές επικρατώντας των Γερμανών με 3-2. Καθίστε αναπαυτικά λοιπόν και απολαύστε το.




Είναι ο άνθρωπος που έχει στρέψει πάνω του -τα περισσότερα- βλέμματα σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο (περισσότερα και απ΄τον James της Κολομβίας). Ο άνθρωπος που με τις επιλογές του, τις τακτικές του και την εν γένη στάση του προσπαθεί να φέρει στη χώρα του αυτό που αξίζει εδώ και 40 χρόνια. Την πρωτιά σε ένα Μουντιάλ.Τον έχουν χαρακτηρίσει "δικτάτορα". Τον έχουν πει "τρελό". Τον έχουν παρομοιάσει με τον Χίτλερ λόγω της απόλυτης και μη δημοκρατικής ,πολλές φορές, συμπεριφοράς του σε σημαντικές αποφάσεις.
Ο Louis van Gaal είναι σίγουρα πετυχημένος. Είναι σίγουρα "περίεργος" αλλά ό,τι κατάφερε - το κατάφερε με τον δικό του "σκληρό" τρόπο. Μπορώ να τον φανταστώ μετά τον τελικό της 13ης Ιουλίου ,με το τρόπαιο στα χέρια εννοείται, να ακούει το My Way του Sinatra να χαμογελάει και να έχει στο ακουστικό τους ιδιοκτήτες της Man United. "Aγοράστε μου τον Vorm της Swansea, αυτός θα γίνει το νούμερο 1 των μπέμπηδων". Όχι ; Είστε σίγουροι ;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Στο πρώτο παιχνίδι της Ολλανδίας στο Μουντιάλ ο van Gaal παρέταξε την ομάδα με σύστημα 5-3-2 κόντρα στους Ισπανούς. Βρέθηκε πίσω στο σκορ νωρίς αλλά τελικά κέρδισε με 5-1. Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο "μπαμ" στη φετινή διοργάνωση. Ο ίδιος μάλιστα είχε δηλώσει πως 1-2 λεπτά πριν την ισοφάριση του Van Persie σκέφτονταν να γυρίσει το σύστημα σε 4-3-3 για να "χτυπήσει" καλύτερα απ' τις πτέρυγες. Εκεί είναι η μεγάλη μαγκιά του Ολλανδού. Αυτή η ομάδα μπορεί να αλλάζει το σύστημα - χωρίς να αλλάζει παίκτες- από 5-3-2 , σε 3-5-2 (ναι είναι διαφορετικά αυτά), σε 4-3-3 και φυσικά σε 3-4-3. Αυτό το είδαμε πολύ καλά στο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα. Φυσικά η Ολλανδία είχε ξεκινήσει με άλλο σύστημα , το 4-3-3.

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να έχεις παίκτες που να μπορούν να αγωνιστούν σε περισσότερες από μία θέσεις. Όπως είναι ο Blind. Όπως είναι ο Kuyt. Όπως είναι o Wijnaldum. Φυσικά θα πρέπει να βάζουν και το κεφάλι κάτω και να υπακούν τυφλά στις οδηγίες του προπονητή. Οι Ολλανδοί το κάνουν σε αυτή τη διοργάνωση σε βαθμό που προκαλεί τεράστια εντύπωση. Δεν είναι τυχαίο πως ο van Gaal δεν κάλεσε κάποιες βεντέτες και φυσικά δεν βγήκε ποτέ να δηλώσει πόσο θα του λείψουν ο Strootman και ο Van der Vaart που έχασαν το Μουντιάλ λόγω τραυματισμών. Κι ας του λείπουν. Αυτό δείχνει τη στήριξη στο 100% στα νέα παιδιά και φυσικά τη σιγουριά που είχε ο Ολλανδός για την ομάδα του και τον εαυτό του. Τουλάχιστον για το πλάνο που είχε στο μυαλό του και φυσικά το ταλέντο που είχε να διαχειριστεί. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει και η τύχη.

Τελευταίο μεγάλο τρικ η αλλαγή τερματοφύλακα στο 119' της παράτασης. Ο βασικός Cillesen βγήκε για να πάρει τη θέση του ο Krull της Newcastle. Πολλοί αμέσως έσπευσαν να πουν πως ο "Άγγλος" είναι φοβερός στο να πιάνει πέναλτι. Αυτοί φυσικά δεν γνώριζαν πως το ποσοστό του σε πέναλτι με τη φανέλα των "ανθρακωρύχων" είναι 2 στα 20. Δεν ήταν αυτό λοιπόν. Ο Krull - που είναι ένας εξαιρετικός keeper- ήταν ο άνθρωπος που μπήκε απλά για να θολώσει τα νερά. Ο άνθρωπος που άλλαξε τις ισορροπίες όχι λόγω του ταλέντου του στο να πιάνει πέναλτι αλλά λόγω του ταλέντου του στο να σπάει τα νεύρα του αντιπάλου. 'Ενας Ολλανδός Grobbelaar στη Βραζιλία κόντρα σε αγχωμένους Κοσταρικανούς. Και πέτυχε.

Η Ολλανδία στους "4" θα βρει την προβληματική Αργεντινή του Messi- δίχως τον Di Maria- και θα προσπαθήσει να ξορκίσει τα φαντάσματα του 1978 όταν ο Mario Kempes "σκότωσε" τους Οράνιε. Μένει να δούμε τι θα σκαρφιστεί ο Van Gaal για να σταματήσει το Messi και φυσικά αν θα μπορέσουν οι Van Persie και Robben να φτάσουν σε κάποιο τέρμα απέναντι στους ψυχωμένους αμυντικούς της Αργεντινής. Προσωπικά περιμένω ένα μεγάλο κοουτσάρισμα απ' τον Ολλανδό απέναντι στον , χειρότερο προπονητή της τετράδας, Sabella. Και όσο κι αν θέλω να δω ένα τελικό Βραζιλία-Αργεντινή στο Μαρακανά, η ιδέα πως το παγκόσμιο κύπελλο θα ταξιδέψει στο Άμστερνταμ στις 14 του μήνα μόνο ασυγκίνητο δεν με αφήνει.


Δεν έχω να γράψω πολλά για το χθεσινό παιχνίδι των Άγγλων κόντρα στην Ουρουγουάη. Τα λιοντάρια είχαν για δεύτερο σερί παιχνίδι καλή απόδοση, δημιούργησαν καλές ευκαιρίες για γκολ, είχαν την κατοχή της μπάλας αλλά ηττήθηκαν και πάλι. Με το ίδιο σκορ. Με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο. Ο Hodgson παρέταξε την ομάδα με τους ίδιους 11 της πρεμιέρας - κόντρα στην Ιταλία - με μία όμως αλλαγή στη διάταξη. Ο Rooney δεν αγωνίστηκε στα άκρα αλλά στην φυσική του θέση. Πίσω από τον επιθετικό και ήταν ο καλύτερος παίκτης της Αγγλίας.
Gerrard και Suarez μετά το τελικό σφύριγμα
Είχα τονίσει ,μετά το παιχνίδι με τους Ιταλούς, πως περιμένω ένα μεγάλο παιχνίδι απ' τον άσσο της United και ο Rooney το έκανε πράξη. Αυτό όμως δεν έφτανε στους Άγγλους καθώς στην απέναντι πλευρά υπήρχε ο Luis Suarez. O επιθετικός της Liverpool - στην επιστροφή του μετά την εγχείρηση που έκανε στο γόνατο- ήταν απίστευτος και οδήγησε την ομάδα του στη νίκη. Ο Ουρουγουανός συνεχίζει να είναι ο πιο φορμαρισμένος επιθετικός στον πλανήτη και δείχνει να μην καταλαβαίνει ούτε από τραυματισμούς, ούτε από κούραση, ούτε από τίποτα. One man show κυριολεκτικά.

O Suarez άνοιξε το σκορ στο 39' με ασύλληπτη κεφαλιά και χάρισε τη νίκη στη Σελέστε στο 85' με δυνατό σουτ εντός της περιοχής. Οι Άγγλοι είχαν ισοφαρίσει με τον Rooney στο 75' με κοντινό πλασέ μετά από ασίστ του Glen Johnson. Το άσχημο για τους Άγγλους ήταν πως δέχθηκαν και τα δύο τέρματα σε σημείο που πίεζαν αυτοί για τέρμα. Άσχημο "παιχνίδι" της  μοίρας και για τον αρχηγό Steven Gerrard καθώς ήταν αυτός που με δική του λάθος κεφαλιά , ουσιαστικά "έστρωσε" τη μπάλα στον Suarez για το 2-1.

Ο Hodgson θεωρώ πως έπρεπε να ξεκινήσει με τρία κεντρικά χαφ (το είχα γράψει και μετά το παιχνίδι με τους Ιταλούς) καθώς ήταν γνωστό πως ο άξονας της Ουρουγουάης θα ήταν αρκετά "σφιχτός". Η παρουσία του Barkley στα τελευταία 30 λεπτά "μπάλωσε" πολλά στο κέντρο και έδωσε και επιθετικές λύσεις αλλά η ατυχία με το δεύτερο γκολ του Suarez ουσιαστικά διέλυσε το πλάνο που είχε στο μυαλό του ο Άγγλος προπονητής.

Η Αγγλία αυτή τη στιγμή φαντάζει εκτός διοργάνωσης. Βέβαια υπάρχει ακόμα σενάριο που δίνει την πρόκριση στα "λιοντάρια" αν και είναι σχεδόν απίθανο να συμβεί. Ποιο είναι αυτό; Να κερδίσει η Ιταλία την Κόστα Ρίκα σήμερα με +2 τέρματα και να κερδίσει επίσης την Ουρουγουάη την τελευταία αγωνιστική. Η Αγγλία τότε με νίκη επί της Κόστα Ρίκα και εφόσον καλύψει τη διαφορά τερμάτων θα βρεθεί στους "16".

Πάντως ως φίλος της Αγγλίας είμαι ευχαριστημένος απ' την εικόνα της ομάδας. Φυσικά και υπάρχει πίκρα για τα αποτελέσματα αλλά δεν μπορείς να μη διακρίνεις την προσπάθεια και το ταλέντο που υπάρχει άφθονο στην ομάδα. Αυτή η ομάδα έχει σίγουρα πολύ μέλλον.


Κωνσταντίνος Καραδήμας
Η Αγγλία δεν κατάφερε να πάρει θετικό αποτέλεσμα κόντρα στην Ιταλία και βρίσκεται από νωρίς με την πλάτη στον τοίχο. Η ομάδα του Hodgson ,σε ένα αρκετά ισορροπημένο παιχνίδι, γνώρισε την ήττα με 2-1 προδομένη από τις αμυντικές της αδυναμίες, στο επιθετικό κομμάτι μπορείς να την πεις και ελκυστική, και τώρα χρειάζεται νίκη και μόνο νίκη κόντρα στην Ουρουγουάη αν θέλει να ελπίζει σε πρόκριση. Για να δούμε όμως τι έγινε στο χθεσινό παιχνίδι.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Με 4-2-3-1 παρέταξε ο Hodgson την Αγγλία έχοντας το Sturridge στην κορυφή, το Sterling σε ελεύθερο ρόλο πίσω του και τους Rooney και Welbeck στο αριστερό και στο δεξί άκρο αντίστοιχα. Στο κέντρο υπήρχε ο Gerrard και ο Henderson με τον νεαρό να έχει το ρόλο της επίβλεψης του Pirlo. Στo κέντρο της άμυνας υπήρχαν οι Cahill και Jagielka και ο Johnson με τον Baines στα άκρα. Στο τέρμα φυσικά ήταν ο Joe Hart. O Prandelli απ' την άλλη είχε φορτώσει το κέντρο του με Pirlo, De Rossi, Verratti και Marchisio στερώντας ουσιαστικά απ' την Αγγλία τη δημιουργία παιχνιδιού απ' τον άξονα με τον Steven Gerrard. O τρόπος που οι μέσοι των Ιταλών έπεφταν πάνω στον captain των "λιονταριών" ήταν υποδειγματικός. Ο Gerrard κουράστηκε και όπως ήταν λογικό η ανάπτυξη κατάντησε να γίνεται μονότονα απ' τα άκρα (σχεδόν) σε ολόκληρο το 'β ημίχρονο.
o νεαρός Sterling
To γκολ του Marchisio στο 35' άνοιξε το σκορ και φανέρωσε για πρώτη φορά στο παιχνίδι τα αμυντικά κενά των Άγγλων. Ναι, πολύ ωραία η προσποίηση του Pirlo. Ναι, πολύ όμορφο το γκολ του "Μικρού Πρίγκηπα" αλλά όταν βρίσκονται εντελώς ανενόχλητοι δύο κορυφαίοι μέσοι εκτός περιοχής μετά από κόρνερ - κάτι δηλώνει. Επίσης η αντίδραση ΟΛΩΝ των Άγγλων ήταν τραγική. Κανένας δεν βγήκε να εμποδίσει το σουτ του Ιταλού. Ευτυχώς οι Άγγλοι μπήκαν πολύ γρήγορα και πάλι στο παιχνίδι, ισοφαρίζοντας με το Sturridge δύο λεπτά αργότερα. Ο Sterling δέχθηκε τη μπάλα στη σέντρα και με μια φοβερή μπαλιά βρήκε το Rooney στα αριστερά. Ο παίκτης της United έστειλε τη μπάλα συστημένη στο Sturridge, με τον παίκτη της Liverpool να ισοφαρίζει. Το 1-1 ήταν και το δίκαιο αποτέλεσμα για το ημίχρονο. Οι Άγγλοι, όπως έγραψα και πιο πάνω , στο επιθετικό τους κομμάτι δεν ήταν κακοί. Τα βρήκαν "σκούρα" σίγουρα απέναντι στο πολυπρόσωπο αμυντικό πλάνο των Ιταλών αλλά έβγαλαν φάσεις. Αν μάλιστα δεν έπεφταν πάνω σε ένα εξαιρετικό Sirigu, ίσως να είχαν πάρει ακόμα και το "τρίποντο".
Sturridge και Gerrard στο ημίχρονο
Στο 'β ημίχρονο ο κόουτς της Ιταλίας ανέβασε τον Pirlo πίσω απ' τον Balotelli και με την είσοδο του Motta στη θέση του νεαρού Verratti ουσιαστικά "κλείδωσε" τον άξονα. Δεν είναι τυχαίο πως η Ιταλία τελείωσε την αναμέτρηση με πέντε καθαρούς κεντρικούς μέσους (και καλά έκανε). Η είσοδος του Barkley στη θέση του Welbeck έδωσε μια βοήθεια στον άξονα των "λιονταριών" αλλά δεν έφτανε. Ο Wilshere δεν βοήθησε ( πήρε τη θέση του Hendo), ούτε ο Lallana (πέρασε στη θέση του Sturridge στα τελευταία λεπτά). Οι Άγγλοι δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στο γκολ του super-Mario απ' το 50' και γνώρισαν μια οδυνηρή ήττα. Προσωπικά θεωρώ πως το δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία. Απ' την άλλη "τακτικά" οι Ιταλοί κέρδισαν κατά κράτος τους Άγγλους που ουσιαστικά απειλούσαν με μακρινά σουτ.
Ciro Immobile και Ross Barkley
Θέλω να σταθώ στον Wayne Rooney. Ο επιθετικός της United είναι ο ηγέτης αυτής της ομάδας και για ακόμα μια φορά δεν βοήθησε. Αστόχησε σε μοναδικό τετ α  τετ για την ισοφάριση σε 2-2, έκανε αρκετά λάθη και φυσικά (όσο αγωνίστηκε "έξω αριστερά) δεν βοήθησε καθόλου τον Baines που έγινε έρμαιο στις ορέξεις του Candreva. Προσωπικά ακόμα περιμένω τις μεγάλες εμφανίσεις του σπουδαίου αυτού επιθετικού με το εθνόσημο στο στήθος.

Η εικόνα μιας Αγγλίας να δίνει συνεχώς τη μπάλα στο Sterling (έξω δεξιά) και να περιμένει απ' τον νεαρό ΤΑ ΠΑΝΤΑ με κούρασε πολύ. Ο πιτσιρίκος είναι εξαιρετικός αλλά δεν μπορεί ακόμα να γίνει ο ηγέτης. Τι κάνουν οι υπόλοιποι φτασμένοι "αστέρες" ;

Τα δύο κεντρικά χαφ ίσως πρέπει να γίνουν τρία. Ο Gerrard δεν είναι σε κατάσταση να βγάζει 90λέπτο έχοντας διπλό ρόλο. Ανασταλτικό και δημιουργικό. Με την Ουρουγουάη ελπίζω το πάθημα να γίνει μάθημα και να δούμε δίπλα στο δίδυμο της Liverpool και τον Barkley ή τον Wilshere απ' την αρχή. Ίσως και ο Frank Lampard μπορεί να βοηθήσει αγωνιζόμενος μπροστά απ' τους δύο "κόκκινους" για 50-60 λεπτά. Όπως έγραψα και πιο πάνω οι Άγγλοι δυσκολεύτηκαν στη δημιουργία απ' τον άξονα - αν και έβγαλαν φάσεις. Με ένα πιο ισορροπημένο πλάνο ίσως δούμε "μικρά θαύματα".

Στην ουσία. Η Αγγλία ΔΕΝ είναι κακή ομάδα απλά έχει αρκετές αδυναμίες - όπως και οι περισσότερες ομάδες. Σκοπός στα επόμενα δύο παιχνίδια να κρύψει όσο γίνεται περισσότερο αυτές. Ταλέντο υπάρχει αρκετό και με πιο σφιχτό κέντρο μπορεί να γίνει το 2 στα 2 και η ομάδα να βρεθεί στα knock -out. Μέχρι τότε υπομονή και πίστη.






Χθες η Αγγλία αγωνίστηκε σε φιλική αναμέτρηση με το Εκουαδόρ και δεν ήταν καλή. Καθόλου καλή για την ακρίβεια. Όσο κι αν υπάρχει η δικαιολογία πως ο Roy Hodgson παρέταξε μια εντεκάδα με πολλές αλλαγές και (σχεδόν) κανένα βασικό, τα "λιοντάρια" έπρεπε να δείξουν κάποια πραγματάκια. Ναι, κανείς δεν θα παίξει στο 100% σε μια φιλική αναμέτρηση-όταν το Μουντιάλ ξεκινάει σε μια βδομάδα -αλλά ακόμα και από ένα φιλικό μπορούν να βγουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Για να δούμε όμως πως είδε την αναμέτρηση ο πρώην διεθνής επιθετικός της Liverpool, Stan Collymore. Σίγουρα η "ματιά" ενός τέτοιου παίκτη έχει βγάλει κάποια αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα

Η εντεκάδα κόντρα στο Εκουαδόρ
Ο Collymore είδε "πολλά θετικά" και "πολλά αρνητικά" (και) στη χθεσινή αναμέτρηση της Αγγλίας κόντρα στο Εκουαδόρ. Τονίζει πως ο James Milner δεν θα πρέπει να αγωνιστεί ξανά ως δεξί μπακ και επίσης δεν θα πρέπει ποτέ ξανά να βρεθούν παρέα στο κέντρο της άμυνας ο Smalling με τον Jones. Μάλιστα θεωρεί πως θα καλύτερη επιλογή ο Joss Stone της Everton στη θέση ενός εκ των δύο παικτών της Manchester United. Ο νεαρός αμυντικός αγωνίστηκε στα τελευταία λεπτά στη θέση του Milner και ήταν αρκετά καλός-έχοντας στο αριστερό άκρο τον Flanagan της Liverpool.

ο James Milner της City
Απογοήτευση ήταν και ο Jack Wilshere. Ο κεντρικός μέσος της Arsenal είχε ένα περισσότερο δημιουργικό ρόλο αγωνιζόμενος μπροστά απ' τον Frank Lampard (o υπαρχηγός της Αγγλίας ήταν να τον λυπάσαι στα τελευταία 30 λεπτά) αλλά δεν κατάφερε να τροφοδοτήσει τους συμπαίκτες του- σύμφωνα με τον Collymore. Εγώ συμπληρώνω πως έδειξε να του λείπουν και πολλά τρεξίματα, κάτι που δεν θεωρώ καθόλου φυσιολογικό κι ας είχε σοβαρό τραυματισμό μέσα στη σεζόν. Ειλικρινά οι επιστροφές των Άγγλων ήταν για κλάματα απέναντι σε μια σαφώς πιο γρήγορη ομάδα αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία.

Τα θετικά για τον Collymore; Η παρουσία του επιθετικού διδύμου Lambert - Rooney, o ελεύθερος ρόλος του Barkley στον άξονα και ο Chamberlain. Oι δύο τελευταίοι δημιουργούσαν συνεχώς ρήγματα στο 1 on 1 και κάπως έτσι ήρθαν και τα δύο γκολ των Άγγλων. Απ' το Rooney προσωπικά περιμένω ένα μεγάλο Μουντιάλ και σύμφωνα με αυτά που διάβασα - ολόκληρο το Νησί περιμένει το ίδιο. Μακάρι. Ο Ricky Lambert σκόραρε ένα υπέροχο τέρμα και έδειξε σε όλους (για ακόμα μία φορά) το φονικό του ένστικτο. Από του χρόνου ελπίζω να "ματώνει" τα δίχτυα και με τη φανέλα της Liverpool. Πρόβλημα ίσως υπάρξει με τον Chamberlain που αποχώρησε τραυματίας και περιμένουμε τις εξετάσεις του παίκτη. Αν ο νεαρός gunner δεν βρεθεί στη Βραζιλία αυτό θα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τα "Τρία Λιοντάρια".
o Ricky Lambert
Ο Collymore κλείνοντας στάθηκε στην Ιταλία αλλά και στην Αργεντινή. Για τους Ιταλούς ο πρώην παίκτης θεωρεί πως βρίσκονται σε μεγάλη κρίση καθώς δεν διαθέτουν την ποιότητα περασμένων ετών. Θα είναι μεγάλη ευκαιρία-τονίζει- να τους "τελειώσει" η Αγγλία στον πρώτο αγώνα του ομίλου και να τελειώνει από νωρίς με την υπόθεση πρόκριση.
o νούμερο 1 κίνδυνος των Ιταλών
Την Αργεντινή την έχρισε τρίτο φαβορί πίσω από την Βραζιλία και την Ισπανία. Σύμφωνα με τον ίδιο διαθέτει εξαιρετικό σύνολο, έχει 4-5 παίκτες ικανούς να διαλύσουν οποιαδήποτε άμυνα και φυσικά υπάρχει και ο Lionel Messi πιο έτοιμος από ποτέ για να αποδείξει πράγματα και με τη φανέλα της πατρίδας του.
Να συμπληρώσω κάτι;
Αυτά μέχρι στιγμής απ' τον Stan Collymore (με μερικές δικές μου πινελιές). Μια εβδομάδα έμεινε για να αρχίσει η γιορτή του ποδοσφαίρου και το Home Of Football θα είναι πιστό και σε αυτό το μεγάλο ραντεβού. Παρέα φυσικά με τα "φιλαράκια" του.


Ο Gareth Bale με τη σημαία της Ουαλίας
Ο Gareth Bale έγινε το Σάββατο μόλις ο πέμπτος Ουαλός ποδοσφαιριστής που πήρε μέρος σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών ή Champions League αν προτιμάτε. Ο μέσος της Real Μαδρίτης είχε την ευτυχία να πανηγυρίσει το σπουδαίο τρόπαιο (σκοράροντας και ένα τέρμα) και να μπει σε ένα μικρό club Ουαλών πρωταθλητών Ευρώπης στα 58 χρόνια ιστορίας της διοργάνωσης. Σήμερα θα δούμε παρέα την ιστορία των Ουαλών ποδοσφαιριστών στους τελικούς του σπουδαίου αυτού ποδοσφαιρικού θεσμού.

Όταν το μακρινό 1975 η Bayern Μονάχου κατακτούσε το Πρωταθλητριών απέναντι στη σπουδαία Leeds United του Jimmy Armfield με 2-0, ο μέσος Terry Yorath έγραφε ιστορία ως "ο πρώτος Ουαλός σε τελικό της διοργάνωσης". Η Leeds του Bremner, του Hunter και του Jordan τελικά δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην παρέα του Beckenbauer, του Muller και φυσικά του Maier και να φέρει το πολυπόθητο τρόπαιο στο Leeds. Όπως και να' χει το νερό είχε μπει στο αυλάκι για το ποδόσφαιρο της Ουαλίας-έστω και από Αγγλικό σύλλογο.
o Yorath με τη φανέλα της Leeds
Λίγο καιρό αργότερα η Liverpool θα πάρει τον Ουαλό αριστερό μπακ Joey Jones απ' τη Wrexham με τον παίκτη να γράφει ιστορία δυο χρόνια αργότερα. Στον τελικό του 1977 απέναντι στη Borussia Monchengladbach του Udo Lattek o Jones έγινε ο πρώτος Ουαλός που κέρδισε το Πρωταθλητριών. O διεθνής μπακ μάλιστα ένα χρόνο αργότερα θα ζευγάρωνε τα τρόπαια του κόντρα στη Brugge-αν και δεν είχε αγωνιστεί ούτε λεπτό στον τελικό του Wembley.
o Joey Jones με τη φανέλα της Ουαλίας
Επόμενος Ουαλός ο τεράστιος Ian Rush το 1984 κόντρα στη Roma. Στον τελικό της Ρώμης οι "κόκκινοι" δεν φέρθηκαν ευγενικά στην οικοδέσποινα, επικράτησαν με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησαν το τέταρτο Πρωταθλητριών της ιστορίας τους. Ο "μουστάκιας" είχε αγωνιστεί σε ολόκληρη την αναμέτρηση και μάλιστα είχε ευστοχήσει και στη διαδικασία των πέναλτι. Ο Rush αγωνίστηκε και στον τελικό της επόμενης χρονιάς κόντρα στη Juventus στο Heysel.
o Ian Rush με το τρόπαιο
Έπρεπε να περάσουν 15 ολόκληρα χρόνια για να δούμε ξανά Ουαλό να κατακτά τη διοργάνωση-και μάλιστα με διαφορετικό όνομα. Το 1999 στον αλησμόνητο τελικό της Βαρκελώνης η Manchester United κατακτούσε το Champions League απέναντι στη Bayern Μονάχου με δυο γκολ στις καθυστερήσεις και ο Ryan Giggs έβαζε το όνομα του δίπλα στους "ήρωες" του Αγγλικού και φυσικά του Ουαλικού ποδοσφαίρου. Το 2008 μάλιστα ο Giggs κατέκτησε πάλι το τρόπαιο απέναντι στην Chelsea και πρόλαβε να το χάσει και δυο φορές το 2009 και το 2011 απ' την Barcelona.
ο Ryan Giggs το '99
Απ' τον Giggs ο επόμενος ήταν ο Gareth Bale. Σίγουρα σπουδαίο επίτευγμα για το νεαρό ποδοσφαιριστή στην πρώτη του σεζόν μάλιστα στη Real Μαδρίτης. Τα (σχεδόν) 100 εκατομμύρια που δαπάνησε η Ισπανική ομάδα  για τον σπουδαίο (άτιτλο όμως μέχρι τότε) παίκτη τελικά έπιασαν τόπο πολύ γρήγορα.

Για τη Liverpool είχε χάσει τον τελικό του 1977 ο Ουαλός επιθετικός John Toshack λόγω τραυματισμού. Επίσης ο Craig Bellamy ήταν στον πάγκο των "κόκκινων" στον τελικό του 2007 κόντρα στη Milan αλλά δεν είχε χρησιμοποιηθεί από τον Rafa Benitez για λόγους τακτικής. Παρόν σε τελικό δίχως όμως να αγωνιστεί και για τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα της Leeds, Glan Letheren το 1975. 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας





Η σεζόν στο μαγικό κόσμο της Premier League αποτελεί και επίσημα παρελθόν. Η Manchester City κατέκτησε το πρωτάθλημα και το League Cup, με την Arsenal να κατακτά το FA Cup και να σπάει μια "κατάρα" 9 ετών δίχως τρόπαιο. Ο Brendan Rodgers ήταν ο προπονητής της χρονιάς μιας και χάρις στις "αλχημείες" και τις τακτικές του έφτασε τη Liverpool μια ανάσα απ' το 19ο πρωτάθλημα της ιστορίας της και φυσικά ο Luis Suarez ήταν ο mvp του πρωταθλήματος. Ο Ουρουγουανός επιθετικός αυτή τη στιγμή βρίσκεται πανάξια δίπλα στους Messi και Cristiano Ronaldo. Αυτά όμως είναι λίγο- πολύ γνωστά. Γι' αυτό σήμερα θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω κάτι άλλο. Κάτι που (ίσως) αρκετοί δεν πρόσεξαν τη φετινή σεζόν. Μια εντεκάδα ταλέντα πανέτοιμα για το επόμενο πρωτάθλημα. Αρκετοί "έβγαλαν" μάτια. Άλλοι άρχισαν να φαίνονται δειλά-δειλά κερδίζοντας μια θέση στον πάγκο και στη βασική ομάδα - άλλοι έκριναν πολλά με 2-3 σπουδαίες εμφανίσεις. Ας τους δούμε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραδήμας

Jack Butland. Τερματοφύλακας της Stoke City. 21 ετών.

Ο νεαρός Άγγλος keeper είχε την ατυχία να είναι το νούμερο-2 πίσω απ' τον εξαιρετικό Asmir Begovic. Μέτρησε τρεις συμμετοχές στην Premier League πριν δοθεί δανεικός σε Barnlsey και Leeds United όπου πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Οι φήμες λένε πως ο Βόσνιος τερματοφύλακας λογικά θα αποχωρήσει απ' τη Stoke με τον Butland να θεωρείται πανέτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία και να γίνει το νούμερο-1 των Potters. Ταλέντο διαθέτει σίγουρα αρκετό. Αξίζει να σημειώσω πως ο Butland είναι διεθνής με τα "τρία λιοντάρια" από τα 19 του χρόνια.

Jon Flanagan. Πλάγιος μπακ της Liverpool.  20 ετών.

Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Ο νεαρός άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε λόγω του σοβαρού τραυματισμού του Enrique και "ρίζωσε" στην βασική 11αδα της Liverpool. Αν και δεξιοπόδαρος ο Flano αγωνίστηκε (κυρίως) στο αριστερό άκρο και ήταν απολαυστικός. Ακούραστος, με καλή τεχνική και άψογη αμυντική προσήλωση κατάφερε να φτάσει ως και την προεπιλογή της Εθνικής Αγγλίας. Σημαντικό γρανάζι της εξαιρετικής Liverpool με το μέλλον να του ανήκει δικαιωματικά.

John Stone. Κεντρικός αμυντικός της Everton. 19 ετών.

Ακόμα ένας Άγγλος, ακόμα ένα σπουδαίο ταλέντο. Ο ύψους 1.88 στόπερ ήταν παρόν όταν τον χρειάστηκε ο Martinez και μάλιστα υπήρξε εξαιρετικός σε αρκετά παιχνίδια. Φοβερός στο ψηλό παιχνίδι με καλή τεχνική αν και του λείπει η εμπειρία. Έκανε κάποια λαθάκια σε πολλά παιχνίδια σε στιγμές μεγάλης πίεσης όταν είχε τη μπάλα στα πόδια- κάτι που είναι λογικό αν σκεφτούμε την ηλικία και τη θέση. Ήδη πολλές ομάδες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για τον νεαρό. Μεγάλο "παράσημο" για τον ίδιο η κλήση του από τον Hodgson στους stand-by παίκτες για το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Calum Chambers. Πλάγιος μπακ της Southampton. 19 ετών.

Οι "άγιοι" ήταν φέτος εξαιρετικοί. Μια ομάδα χάρμα οφθαλμών για όλους τους αγνούς ποδοσφαιρόφιλους. Ο Chambers πάλεψε για τη θέση "2" με τον Clyne και όπως δείχνουν τα τελικά νούμερα ήταν κερδισμένος. Αν συνεχίσει έτσι οι μέρες του στο St. Mary's θα πρέπει να θεωρούνται μετρημένες. Ήδη φημολογείται πιθανό μπάσιμο της Arsenal με τον παίκτη να λογίζεται ως ο αντικαταστάτης του Sagna. O Calum Chambers διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για να εξελιχθεί στο "σούπερ μπακ" που χρειάζεται ο Wenger.

Tomas Kalas. Κεντρικός αμυντικός της Chelsea. 20 ετών.

Πολλοί θα πουν πως είναι δυνατόν να μπαίνει ο Τσέχος σε αυτή τη 11αδα με μόλις δύο επίσημες συμμετοχές - και ίσως να έχουν δίκιο. Απλά ο Kalas αγωνίστηκε βασικός στο παιχνίδι "τελικός" του Anfield, ήταν άψογος και στέρησε (και αυτός) το πρωτάθλημα από τους "κόκκινους". Ο Mourinho έχει εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια - με το ταλέντο και τα χαρίσματα του νεαρού να μην αφήνουν κανένα ασυγκίνητο. Το μέλλον του ανήκει.

James Ward-Prowse. Κεντρικός μέσος της Southampton. 19 ετών.

Εδώ μιλάμε για σπάνιο ταλέντο. Ο νεαρός πολυσύνθετος μέσος πραγματοποίησε φοβερή σεζόν και λογικά από του χρόνου θα πρέπει να θεωρείται βασικότατος στην ομάδα του Pochettino. Άψογος συνδυασμός αμυντικών και επιθετικών αρετών και μια σπάνια (για την ηλικία του) ψυχραιμία που κάνουν τους ιδιοκτήτες των "αγίων" να τρίβουν τα χέρια τους. Εξαιρετικός και μια εκ των μεγαλύτερων αποκαλύψεων στο πρωτάθλημα που μόλις τελείωσε.

Nathan Redmond. Εξτρέμ της Norwich. 19 ετών.

Φοβερός και αυτός ο νεαρός Άγγλος εξτρέμ. Η ομάδα του μπορεί να υποβιβάστηκε αλλά ο Redmond απέδειξε πως μπορεί να σταθεί πολύ καλά στο υψηλότερο επίπεδο. Δεξιοπόδαρος ο Redmond με τον Hughton να τον χρησιμοποιεί κυρίως "έξω αριστερά" στην τάση της εποχής που θέλει τους πλάγιους επιθετικούς να παίζουν με το ανάποδο πόδι. Ο διεθνής με τις μικρές ομάδες της Αγγλίας έχει συμβόλαιο με τα "καναρίνια" για ακόμα τρία χρόνια και μένει να δούμε αν θα ακολουθήσει την ομάδα του στην Championship ή αν θα βρει ομάδα να συνεχίσει (λογικά δανεικός) στα σαλόνια της Premier League.

Adnan Januzaj. Επιθετικός μέσος της Man United . 19 ετών.

Ο νεαρός Βέλγος ήταν η όαση στην έρημο της United. Έγραψα γι' αυτόν από πολύ νωρίς μιας και δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο το σπάνιο ταλέντο αυτού του παίκτη. Μπαίνει στο αφιέρωμα αλλά στα δικά μου μάτια θεωρείται ήδη ένας πανέτοιμος ποδοσφαιριστής. Κλήθηκε στη "μαγική" ομάδα του Βελγίου για το Μουντιάλ και λογικά (και) πάνω στα δικά του πόδια θα χτιστεί η νέα- United. Μάγος.

Connor Wickham. Επιθετικός της Sunderland. 20 ετών.

O νεαρός διεθνής κλήθηκε εσπευσμένα από τον Poyet στις τελευταίες αγωνιστικές λόγω των τραυματισμών του Altidore και του Fletcher και με τα γκολ του έβαλε κι αυτός το "λιθαράκι" του στην παραμονή της ομάδας. 5 κρίσιμα γκολ στο πρωτάθλημα και 2 στο League Cup ίσως δώσουν στον Wickham την ευκαιρία να αγωνιστεί και του χρόνου στην Premier League. Μακάρι. Ο νεαρός θηριώδης striker δείχνει να το "'εχει" πάντως.

Harry Kane. Επιθετικός της Tottenham. 20 ετών.

Ακόμα ένα ταλέντο με τα χαρακτηριστικά και το σωματότυπο του Άγγλου φορ περιοχής. Ο Kane αγωνίστηκε στα τελευταία παιχνίδια των spurs και απέδειξε πως αξίζει μια θέση στο ρόστερ της ομάδας. Έξυπνος, δυνατός με εξαιρετικά τελειώματα θεωρώ πως μπορεί να βοηθήσει τους Λονδρέζους. Μένει να δούμε αν θα τον εμπιστευθούν ή αν θα συνεχίσουν με τις ακριβές αγορές για ενίσχυση της γραμμής κρούσης.

James Wilson. Επιθετικός της Man United. 18 ετών.

Θεωρείται ένα απ' τα μεγαλύτερα ταλέντα στο Νησί και όσοι τον απόλαυσαν στο παιχνίδι κόντρα στη Hull City ( για την 37η αγωνιστική) λογικά θα κατάλαβαν και το λόγο. Δύο γκολ και εξαιρετική παρουσία άφησαν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του νεαρού Άγγλου. Ήδη υπάρχει φήμη για δανεισμό του παίκτη στη Burnley για τη νέα σεζόν. Οι clarets επιστρέφουν στη μεγάλη κατηγορία και ο Wilson στο ρόστερ μιας ομάδας που θα παλέψει για τη σωτηρία θα έχει να αποδείξει πολλά. 

Παίκτες όπως ο Luke Shaw, o Ross Barkley, o Raheem Sterling, o Wilfred Zaha, o Ravel Morrison, o Nick Powell κ.α απουσιάζουν διότι θεωρώ πως ήταν πανέτοιμοι ποδοσφαιριστές πριν την έναρξη της σεζόν 2013-2014. Οι παραπάνω απέδειξαν πως από την επόμενη χρονιά θα πρέπει να πάρουν περισσότερες ευκαιρίες και (ίσως) μερικοί αποτελέσουν βασικούς παίκτες στις ομάδες που θα αγωνιστούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχει πολύ ταλέντο στο Νησί και καλό θα είναι οι ομάδες να δώσουν χώρο στους νεαρούς παίκτες. Χαρακτηριστικότερο (πρόσφατο) παράδειγμα από τη φετινή Liverpool δεν μπορεί να υπάρξει.















Κυπελλούχος Αγγλίας για 11η φορά στην ιστορία της στέφθηκε η Arsenal! Οι Gunners αν και ίδρωσαν πάρα πολύ έκαμψαν την αντίσταση της αξιόμαχης Hull με 3-2 στην παράταση, ανατρέποντας έτσι το 0-2 που είχε διαμορφωθεί από το 8ο λεπτό. Το σκορ για τους τυπικά φιλοξενούμενους Tigers άνοιξε στο 4ο λεπτό ο Chester, για να διπλασιάσει λίγο αργότερα τα τέρματα της ομάδας του ο Davies. Η Arsenal απάντησε στο 17’, ενώ στη συνέχεια είχε ευκαιρίες να ισοφαρίσει. Αυτό έγινε στο 71’ λεπτό με τον Koscielny και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί η Arsenal είχε την απόλυτη υπεροχή και κατάφερε με τον Ramsey στο 108’ να πάρει προβάδισμα που της έδωσε τον τίτλο του FA Cup. Με τον τίτλο αυτό η ομάδα του Arsene Wenger έβαλε τέλος στην ξηρασία τίτλων που την κυνηγούσε τα τελευταία 9 χρόνια, την ίδια στιγμή που «έπιασε» την πολυνίκη του θεσμού, Manchester United, η οποία έχει επίσης 11 κατακτήσεις Κυπέλλου Αγγλίας.

 Α’ Ημίχρονο

Η Hull ξεκίνησε δυναμικά το παιχνίδι και αιφνιδίασε την Arsenal. Οι Tigers κέρδισαν κόρνερ και ο Davies έκανε το σουτ έξω από την περιοχή, ο Chester βρέθηκε στην πορεία της μπάλας κι άνοιξε το σκορ για την ομάδα του μόλις στο 4ο λεπτό. Η ομάδα του Steve Bruce όμως δεν σταμάτησε εκεί και συνέχισε την πίεση που απέφερε καρπούς.

Στο 8ο λεπτό ο Davies με κοντινό πλασέ και με νικημένο τον Fabianski διπλασίασε τα τέρματά της και απέκτησε σαφές προβάδισμα για τη συνέχεια του αγώνα. Λίγα λεπτά αργότερα ο Fryatt έπιασε την κεφαλιά μετά από μια ακόμα εκτέλεση κόρνερ και πάνω στην γραμμή ο Gibbs έδιωξε σε κόρνερ και διατήρησε το σκορ.

Στο 17ο λεπτό όμως η Arsenal «απάντησε» με τον Cazorla. Ο Ισπανός μέσος εκτέλεσε το φάουλ έξω από την περιοχή της Hull νικώντας με φοβερό σουτ τον McGregor, μειώνοντας σε 1-2. Στο 27’ ο Podolski έκανε το γύρισμα αλλά ο Ozil από πολύ πλεονεκτικό σημείο δεν κατάφερε να σουτάρει, ενώ λίγο αργότερα ο Γερμανός επιθετικός έκανε το σουτ που κόντραρε και κατέληξε κόρνερ. Οι Gunners είχαν τον έλεγχο του αγώνα και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ευκαιρίες για γκολ, με την Hull να αμύνεται καλά κλείνοντας όλους τους διαδρόμους. Τελευταία καλή στιγμή του πρώτου μέρους ήταν ένα πλασέ του Giroud, που δεν ανησύχησε ιδιαίτερα τον τερματοφύλακα της Hull.

Β’ Ημίχρονο

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε πιο ήπια και για τις δύο ομάδες και η πρώτη καλή στιγμή ήρθε στο 54ο λεπτό με το σουτ του Huddlestone να καταλήγει ελάχιστα άουτ. Η Arsenal προσπάθησε να αντιδράσει και ισοφάρισε τις καλές στιγμές με την κεφαλιά του Koscielny να περνά άουτ.

Στο 68ο λεπτό ο Cazorla δημιούργησε καλές προϋποθέσεις μέσα στην περιοχή των Tigers, o Davies τον ανέτρεψε, όμως ο διαιτητής της αναμέτρησης έδειξε να συνεχιστεί το παιχνίδι με τους Gunners να διαμαρτύρονται δικαίως για πέναλτι. Αυτή ήταν η προειδοποίηση της Arsenal, αφού στο 71ο λεπτό ο Cazorla εκτέλεσε το κόρνερ, ο Sagna πήρε την κεφαλιά-πάσα και ο Koscielny από κοντά έφερε το παιχνίδι στα ίσα (2-2).

Στο 79’ η Arsenal έχασε την ευκαιρία του αγώνα. Ο Sanogo έκανε την προσπάθεια από δεξιά έβγαλε τετ-α-τετ τον Gibbs, ο οποίος απώλεσε μοναδική ευκαιρία για το 3-2. Στο 82ο λεπτό ο Giroud έκανε ωραίο σουτ, αλλά ο McGregor έπεσε στη γωνία του και έδιωξε σε κόρνερ σε μια αρκετά δύσκολη φάση στα καρέ της Hull. Η τελευταία καλή φάση του αγώνα ανήκε στην Arsenal με το σουτ του Sanogo στο 89’ να «γλύφει» το δεξί κάθετο δοκάρι των Tigers.

Παράταση:

Α’ Ημίχρονο:

Η μοναδική καλή στιγμή της παράτασης ήρθε στο 93ο όταν η κεφαλιά του Giroud σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι του McGregor. Όλες οι υπόλοιπες προσπάθειες των Gunners δεν απείλησαν την Hull, η οποία αρκέστηκε σε αρκετά παθητικό ρόλο.

Β’ Ημίχρονο

To δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για την Arsenal, καθώς στο 108’ πήρε κεφάλι στο σκορ με 3-2 χάρη σε γκολ του Aaron Ramsey. Οι Gunners είχαν δύο ακόμα καλές στιγμές με τον Sanogo, ενώ οι Tigers λίγο έλειψε να ισοφαρίσουν σε 3-3 με τον Aluko τέσσερα λεπτά πριν την ολοκλήρωση της αναμέτρησης.

Συνθέσεις:

Arsenal: Fabianski, Sagna, Gibbs, Ramsey, Mertesacker, Koscielny, Cazorla (Rosicky 116’), Arteta, Giroud, Ozil (Wilshere 116’), Podolski (Sanogo 61’).

Hull: McGregor, Elmohamady, Rosenior (Boyd 102’), Chester, Bruce (McShane 66’), Davies, Livermore, Meyler, Fryatt, Quinn (Aluko 74’), Huddlestone.


Αντώνης Ψαριανός


Αναδημοσίευση του κειμένου από το englishfootball.gr με τη σύμφωνη γνώμη του συντάκτη